محور مقاومت اصطلاحی سیاسی-امنیتی است که به ائتلافی نانوشته اما راهبردی میان جمهوری اسلامی ایران، دولت سوریه، گروههای شیعه عراق (حشدالشعبی)، حزبالله لبنان، انصارالله یمن و گروههای مقاومت فلسطین (حماس و جهاد اسلامی) اطلاق میشود. هدف این محور، مبارزه با اشغالگری رژیم صهیونیستی، هژمونی آمریکا و تروریسم تکفیری در منطقه است.
سردار سلیمانی به عنوان فرمانده نیروی قدس، معمار اصلی اتصال و هماهنگی بین اجزای جبهه مقاومت بود. او با راهبرد «وحدت میدانها»، توانست ظرفیتهای پراکنده را به یک مشت واحد تبدیل کند. پیام همبستگی در ۱۳ دی، تاکید بر حفظ این میراث گرانبها و جلوگیری از تفرقه است.
شهادت ابومهدی المهندس (فرمانده ارشد عراقی) در کنار حاج قاسم، نمادینترین اتفاق برای اتحاد دو ملت ایران و عراق بود. شعار «ایران و العراق لا یمکن الفراق» که پس از این حادثه طنینانداز شد، نشان داد که توطئههای تفرقهافکنانه دشمن شکست خورده است.
حمایت از جبهه مقاومت، تنها یک امر ایدئولوژیک نیست، بلکه تامینکننده منافع ملی و عمق استراتژیک ایران است. دور کردن تهدیدات از مرزهای ایران و مشغول کردن دشمن در زمین خودش، از دستاوردهای راهبرد حاج قاسم بود. پیام همبستگی، در واقع پیام حمایت از امنیت ملی ایران نیز هست.
دشمن تصور میکرد با حذف فیزیکی حاج قاسم، شیرازه مقاومت از هم میپاشد. اما ساختار شبکهای و بومیسازی که سردار ایجاد کرده بود، باعث شد مقاومت قائم به شخص نباشد. پیامهای سالگرد ۱۳ دی بر این نکته تاکید دارند که مسیر مقاومت با قدرت و انگیزه بیشتر (خونخواهی) ادامه دارد.
