شهر یزد به دلیل کثرت مجالس عزا و سبک خاص عزاداری به «حسینیه ایران» معروف است. مهمترین آیین یزد، «نخلگردانی» است. نخل، سازهای چوبی و بزرگ شبیه درخت سرو است که نماد تابوت سیدالشهدا (ع) میباشد. در روز عاشورا و ایام شهادت، صدها مرد تنومند نخل را بر دوش میگیرند و با نوای یا حسین میچرخانند. نظم سینهزنی یزدیها نیز در کشور مشهور است.
در تبریز، دستههای عزاداری با آداب خاصی وارد بازار سرپوشیده (تیمچه مظفریه) میشوند. طبق سنت، در بازار طبل و سنج زده نمیشود و فقط صدای سینه و نوحه میآید. آیین «شاخسی واخسی» (شاه حسین، وای حسین) نیز نوعی رژه حماسی با چوبدستی است که آمادگی رزمی شیعیان را نشان میدهد.
اصفهان با هیئتهای قدیمی و پرجمعیتش شناخته میشود. مراسم خیمهسوزان در عصر عاشورا و تعزیههای حرفهای در خمینیشهر و سایر مناطق، از ویژگیهای عزاداری این استان است. قافلههای نمادین اسرا و شهدا نیز در خیابانها حرکت میکنند.
عزاداری بوشهر با موسیقی خاص سنج و دمام آغاز میشود که اعلام خبر عزاست. سپس مراسم سینهزنی دایرهای شکل میگیرد که به تدریج ریتم آن تند میشود و به اوج (واحد) میرسد. نوحهخوان در وسط دایره میخواند و جمعیت پاسخ میدهد.
این آیینهای متنوع در سراسر ایران، نشان میدهد که هر قومیت و فرهنگی، با زبان و نمادهای خود، عشق به اباعبدالله (ع) را فریاد میزند. این تنوع، ثروت فرهنگی تشیع است.
