با نزدیک شدن به روزهای پایانی ماه صفر، تهران بار دیگر سیاهپوش میشود. هیئتهای مذهبی که از محرم برنامههای خود را آغاز کردهاند، در این روزها به اوج فعالیت خود میرسند. از حسینیههای قدیمی بازار تا هیئتهای مدرن شمال و غرب تهران، همه و همه خیمه عزا برپا میکنند تا در سوگ پیامبر (ص)، امام حسن (ع) و امام رضا (ع) اشک بریزند.
یکی از ویژگیهای عزاداری در تهران، تنوع سبکهاست. در مرکز شهر و بازار، سبکهای سنتی و چهارپایهخوانی حاج منصور ارضی غالب است. در چیذر و غرب تهران، سبکهای شور و نوحههای جدیدتر با نوای حاج محمود کریمی و بنیفاطمه شنیده میشود. در جنوب شهر و حرم عبدالعظیم، عزاداریها رنگ و بوی سنتی و بعضاً عربی (کربلاییها) دارد.
برنامه هیئتها معمولاً به دو دسته تقسیم میشود: مجالس صبحگاهی که معمولاً بعد از نماز صبح با قرائت زیارت عاشورا و سخنرانی آغاز میشود (مانند صنف لباسفروشان) و مجالس شامگاهی که بعد از نماز مغرب و عشاء برگزار شده و بیشتر بر محور سینهزنی و شور است.
علاوه بر حسینیهها، بقاع متبرکه مانند امامزاده صالح (ع) در تجریش و حرم حضرت عبدالعظیم حسنی (ع) در شهرری، کانونهای اصلی تجمع مردم هستند. بسیاری از تهرانیها که توفیق سفر به مشهد را ندارند، در روز شهادت امام رضا (ع) به شهرری میروند تا ثواب زیارت سیدالکریم را که معادل زیارت کربلاست، ببرند.
در این ایام، خیابانهای تهران پر از ایستگاههای صلواتی است که با چای، شربت و غذای گرم از عزاداران پذیرایی میکنند. سنت حلیمپزان در شب ۲۸ صفر و شلهزرد پزان در روز شهادت امام حسن (ع) در بسیاری از محلات تهران رواج دارد.
