متن ادبی جنگل ریه های زمین است مراقبش باشیم 1405

جنگل، این شش های سبز و صبور، نفس های به شماره افتاده زمین را تازه می کند.

هر برگ درخت، سلولی است که حیات را به رگ های مرده جهان تزریق می کند.

اگر جنگل ریه زمین است، ما نباید سرطان آن باشیم. مراقب نفس های زمین باشیم.

درختان ایستاده اند تا سینه فراخ زمین باشند برای تنفسِ هوای پاک.

وقتی درختی می افتد، گویی بخشی از ریه های زمین از کار می افتد.

سبزی جنگل، رنگ اکسیژن است؛ رنگی که خونِ حیات را در کالبد خاک جاری می کند.

جنگل، کارخانه بی منت تولید هواست؛ کارگرانی ساکت که مزدشان فقط تبر نباشد.

نفس بکش... این هوایی که در سینه داری، هدیه سخاوتمندانه یک درخت است.

زمین بدون جنگل، مانند انسانی است که راه گلویش بسته شده باشد.

ریه های زمین خس خس می کنند؛ دود و آتش و تبر، نفسشان را بریده است.

رابطه ما و جنگل، رابطه جان و تن است؛ تن (زمین) بی جان (جنگل) می میرد.

ما در بازدم درختان زندگی می کنیم و آنها در بازدم ما؛ چه تعامل عاشقانه و حیاتی ای.

قطع درخت، قطع بند نافی است که بشریت را به مادر طبیعت متصل کرده است.

جنگل ها فقط چوب نیستند، آنها ضامن بقای هوشیاری سیاره ما هستند.

آیا سزاوار است که ریه های کسی را که به تو نفس می دهد، پاره کنی؟

درختان مقدس اند، چرا که واسطه فیض حیاتی (هوا) بین خدا و خلق اند.

مرگ جنگل، آغاز پایان داستان انسان است. این یک هشدار فلسفی نیست، یک واقعیت بیولوژیک است.

ما بدهکارترین موجودات به درختانیم؛ بدهی ای که با تبر پرداخت می شود.

سکوت جنگل، صدای عمیق تنفس زمین است. این ریتم را بهم نزنیم.

جنگل نماد بخشندگی مطلق است؛ هوا را تصفیه می کند حتی برای کسی که تبر در دست دارد.

برخیز و سپری باش برای این ریه های زخمی. جنگل تو را می خواند.

بیایید لشکری از محافظان سبز باشیم در برابر هجوم سیاهی و دود.

نجات جنگل، نجات خودمان است. این نبرد برای بقاست.

هر نهالی که می کاری، نفسی تازه به کالبد خسته زمین می دمی.

قهرمانان واقعی کسانی هستند که برای حفظ یک درخت، ایستادگی می کنند.

جنگل ها سنگر حیات اند؛ نگذاریم این سنگرها فرو بریزند.

صدای اره ها را با فریاد اتحادمان برای حفظ طبیعت خاموش کنیم.

ما وارثان این ریه های سبزیم، نگذاریم در زمان ما از تپش بایستند.

قدرت ما در دستان ماست؛ دستی که می کارد، نه دستی که می برد.

جنگل زنده است و زندگی می بخشد؛ زنده باد زندگی، پاینده باد جنگل.

جنگل نفس می کشد تا گنجشک ها آواز بخوانند و شاعران عاشق شوند.

باد در لابه لای شاخه ها می پیچد، گویی زمین دارد نفس عمیق می کشد.

درختان، ریه های عاشق زمین اند که آلودگی را می گیرند و عطر پس می دهند.

سبز، رنگ نفس خداست که در برگ برگ درختان متجلی شده.

بیا گوشمان را به سینه درخت بچسبانیم، صدای تپش قلب زمین را می شنوی؟

جنگل، حریری سبز بر تن زخمی خاک است تا التیامش دهد.

هر درخت، یک نیایش سبز است به درگاه آسمان برای طلب باران و هوا.

نفس هایت را با جنگل تنظیم کن، آرام و عمیق و زلال.

وقتی باران می بارد، ریه های زمین بوی تازگی و امید می گیرند.

درختان شعر بلند خدا هستند، مبادا بیتی از آن را خط بزنیم.

جنگل = نفس.

ریه های زمین را دود اندود نکنیم.

بی درخت، هوا نیست، ما نیستیم.

درختان ریه اند، تبر سرطان است.

نفس زمین در گرو سبزی جنگل است.

مراقب باشیم نفس زمین نگیرد.

جنگل سالم، انسان سالم.

شش های زمین را نسوزانیم.

اکسیژن، هدیه رایگان جنگل.

حیات یعنی درخت.