آیین گرگیعان یا قرقیعان که در اهواز، بوشهر و بندرعباس رایج است، ریشه ای تاریخی دارد. گفته می شود وقتی امام حسن (ع) متولد شدند، مردم مدینه برای تبریک به درب خانه پیامبر (ص) می رفتند و پیامبر به کودکان هدیه می دادند. واژه قرقیعان از (قرة العین) به معنای نور چشم گرفته شده است. این جشن کودکانه، شادی میلاد را در دل نسل جدید زنده نگه می دارد.
از آنجا که امام حسن (ع) به بخشندگی شهره هستند، ایرانیان سعی می کنند در روز تولد ایشان، سیره ایشان را زنده کنند. بسیاری از نانوایان در روز ۱۵ رمضان پخت خود را رایگان اعلام می کنند. خیرین نیز با تهیه سبدهای کالا برای فقرا، جشن میلاد را با دستگیری از نیازمندان گرامی می دارند.
میلاد امام حسن (ع) فرصتی برای نمایش فتوت و جوانمردی است. زورخانه ها در این ایام مراسم گلریزان برگزار می کنند تا با جمع آوری کمک های مردمی، گره از کار گرفتاران باز کنند. این رسم نشان دهنده پیوند عمیق مذهب و فرهنگ فتوت در ایران است.
در نیمه رمضان، چهره شهرهای ایران تغییر می کند. چراغانی مساجد، نصب پرچم های سبز رنگ با نام امام مجتبی (ع) و پخش نوای مولودی از بلندگوها، فضای جامعه را پرنشاط می کند. شیرینی فروشی ها شلوغ ترین روزهای خود را سپری می کنند و مردم با جعبه های شیرینی به دیدار هم می روند.
هر قوم ایرانی به زبان و شیوه خود به امام حسن (ع) ابراز ارادت می کند. ترک ها، لرها، کردها، بلوچ ها و عرب های ایران، هر کدام اشعار و نغمه های محلی خاصی برای میلاد کریم اهل بیت دارند که نشان دهنده وحدت در عین کثرت فرهنگی است.
