روز خودکفایی گندم 1405

۲۶ آبان، روز جشن خودکفایی گندم، نماد استقلال غذایی و عزت ملی ایران اسلامی گرامی باد.

گندم، طلای زرد مزارع ایران و ضامن امنیت سفره‌های مردم است.

خودکفایی در گندم، یعنی بی‌نیازی از بیگانگان و ایستادگی در برابر تحریم‌ها.

دست‌های پینه بسته کشاورزان، خوشه‌های طلایی استقلال را در دشت‌های ایران کاشتند.

روز خودکفایی گندم، روز اثبات شعار «ما می‌توانیم» در عرصه کشاورزی است.

ایرانِ آباد، ایرانی است که نان سفره‌اش از خاک پاک خودش تامین شود.

شکر خدا که باران رحمتش بارید و انبارها از گندم ایرانی پر شد.

امنیت غذایی، خط مقدم جنگ اقتصادی است و گندم، مهمات این نبرد.

جشن خودکفایی، جشن شکرگزاری از خالق و تقدیر از مخلوق زحمتکش است.

خوشه‌های گندم، پرچم‌های طلایی افتخار در باد هستند.

گندم، برکت خداست؛ و خودکفایی در آن، نشانه لطف الهی به ملت ایران.

پیامبر اکرم (ص): نان را گرامی بدارید که برکات زمین و آسمان در آن است.

کاشت گندم، عبادت است و کشاورز، دوست خدا (الکاسب حبیب الله).

خدایا به خوشه‌های گندم این سرزمین برکت ده و ما را از غیر خودت بی‌نیاز کن.

زکات گندم، بیمه‌کننده مزارع و مایه فزونی نعمت است.

خودکفایی در نان، یعنی سربلندی امت اسلامی در برابر استکبار.

دعا کنیم برای نزول باران، تا این خودکفایی پایدار و همیشگی باشد.

نون حلال سر سفره ایرانی، حاصل رنج کشاورزی است که با وضو بذر می‌پاشد.

شکر نعمت خودکفایی، مصرف درست و پرهیز از اسراف نان است.

امام علی (ع) خود به زراعت می‌پرداختند؛ کشاورزی شغل انبیا و اولیاست.

استقلال در تولید گندم، ستون فقرات اقتصاد مقاومتی است.

کاهش واردات گندم یعنی جلوگیری از خروج ارز و تقویت پول ملی.

حمایت از گندم‌کاران، سرمایه‌گذاری برای آینده و امنیت کشور است.

خرید تضمینی گندم، کمترین وظیفه دولت در قبال مجاهدت کشاورزان است.

سیلوهای پر از گندم، یعنی آرامش خیال ملت و دولت.

توسعه کشاورزی دیم، راهکار تداوم خودکفایی در سال‌های کم‌باران است.

زنجیره گندم، آرد و نان، بزرگترین زنجیره غذایی و اشتغال‌زایی کشور است.

علم و تکنولوژی باید به کمک کشاورز بیاید تا بهره‌وری مزارع گندم دوچندان شود.

روز خودکفایی گندم، روز پیروزی اراده ملی بر محدودیت‌هاست.

هر دانه گندم تولید داخل، یک قدم به سوی ایران قوی است.

دشت‌های طلایی گندم، گیسوانِ زمین‌اند که در باد شانه می‌شوند.

بوی نان تازه، بوی زندگی و امید است که از دل این خوشه‌ها برمی‌خیزد.

خوشا به حال کشاورزی که طلوع خورشید را در میان ساقه‌های گندم تماشا می‌کند.

گندم، راوی قصه‌های رنج و گنج است؛ رنج کاشت و گنج برداشت.

رقص گندم‌زار در باد، زیباترین سماع طبیعت است.

زمین سخاوتمند است اگر ما قدرشناس باشیم و مهربان.

از دل خاک تیره، طلای زرد می‌روید؛ این کیمیای آفرینش است.

نان، واژه‌ای مقدس است که با حرمت گندم گره خورده است.

پاییز، فصل کاشت امید است برای بهاری پربار.

به احترام نان، به احترام گندم، تمام قد می‌ایستیم.