کپشن تلخ اینستاگرام برای سالگرد فاجعه بم و ایرج بسطامی 1405

من ماندم و غم، من ماندم و شب... صدای ایرج بسطامی هنوز از زیر آوار ارگ بم به گوش می‌رسد. سالگرد پرواز گلپونه‌های دشت امید تسلیت.

بم، زخمی که آواز شد. ایرج بسطامی رفت تا گلپونه‌ها برای همیشه در حسرت صدایش بمانند. ۵ دی، روز سکوت موسیقی در کویر.

صدای مخملین کویر زیر آوار ماند، اما پژواکش تا ابد در گوش ایران می‌پیچد. یادت گرامی ای حنجره زخمی بم.

در آن سحرگاه شوم، نه فقط بم، که آواز ایران لرزید. سالگرد خاموشی ایرج بسطامی و هزاران هم‌وطن عزیزمان گرامی باد.

«گلپونه‌های وحشی دشت امیدم...» چه کسی فکر می‌کرد این آخرین نجوا باشد؟ بم تسلیت، موسیقی تسلیت، ایران تسلیت.

ایرج بسطامی، داغی است بر پیشانی هنر که با هیچ بارانی پاک نمی‌شود. روحت شاد صدای ماندگار دیار کریمان.

بم مرد، اما آوازش زنده ماند. به یاد ایرج بسطامی که جان داد اما صدایش را به تاریخ سپرد.

کاش آن صبح لعنتی طلوع نمی‌کرد. کاش گلپونه‌ها بی‌سرپرست نمی‌شدند. سالگرد زلزله بم و کوچ ابدی استاد بسطامی تسلیت.

زیر خروارها خاک، هنوز قلبی می‌تپد که نگران گلپونه‌هاست. ۵ دی، سوگنامه هنر و انسانیت.

خاک بم، گنجینه‌ای از صدا و احساس را در خود بلعید. یاد ایرج بسطامی و تمام رفتگان آن فاجعه جاودان.

صدایی که زیر آوار ماند... روحت شاد ایرج بسطامی.

بم، حسرت، گلپونه‌ها. تسلیت.

آوازِ کویر در ۵ دی خاموش شد.

من ماندم و تنهایی و بسطامی که رفت...

داغ بم و حسرت صدای ایرج.

سکوت بم، فریاد گلپونه‌هاست.

ایرج بسطامی: صدای خفته در خاک بم.

سالگرد زلزله بم، سالگرد مرگ آواز.

به یاد حنجره‌ای که زیر آوار شکفت.

بم لرزید، بسطامی پر کشید.

هنوز وقتی «گلپونه‌ها» پخش می‌شود، دلم می‌لرزد درست مثل ارگ بم. روحت شاد مرد تنها.

چه غریبانه رفتی و چه عاشقانه ماندی. یادت بخیر استاد بسطامی، هم‌نفس دردهای مردم بم.

آن شب شوم، موسیقی ایران یتیم شد. دلتنگ صدایی هستیم که بوی خاک و باران می‌داد.

ایرج بسطامی نرفت، او در ذره ذره خاک بم تکثیر شد. صدایش تا ابد در بادهای کویر جاریست.

یک شهر رفت، یک صدا رفت، یک ایران شکست. ۵ دی ماه فراموش نشدنی.

قصه ایرج، قصه مردی بود که تا آخرین نفس کنار مردمش ماند و با آن‌ها آسمانی شد.

صدای تو لالایی دردناک کودکانی شد که در خواب پرکشیدند. آرام بخواب استاد.

بعد از تو، گلپونه‌ها دیگر رنگ امید ندیدند. سالگردت تسلیت ای صدای جاویدان.

نوای تو، مرهمی است بر زخم بازِ بم. بخوان که دلمان سخت گرفته است.

در سالگرد بم، فقط سکوت کن و به گلپونه‌ها گوش بده. شاید صدای او را شنیدی.

رفت و گلپونه‌ها را به دست باد سپرد / صدایی که از جنس کویر بود و مرد...

بم لرزید و ارگ ریخت و صدا شکست / در آن صبح سرد، غم به دلمان نشست.

ای داغ بر دل نشسته، ای بم / ای رفتن بی‌بازگشت و مبهم...

بخوان ایرج که شهر در خواب است / دل کویر از رفتنت کباب است.

آوار شد سقف و دیوار و خانه / ماند از تو تنها همین ترانه.

گلپونه‌های دشت امیدم / بی تو من به پایان رسیدم.

بم، گورستان آرزوهای کال / بسطامی، پرنده بی‌پر و بال.

خاکستر شد آن همه شور و نوا / بلند شو، بخوان برای ما...

در سوگ تو نخل‌ها خمیدند / آن‌ها که صدای مرگ را شنیدند.

یک شهر سکوت و یک جهان غم / تسلیت به تو، تسلیت به بم.