هشدار درباره ریختن زباله در روز جهانی جنگل 1405

جنگل سطل زباله نیست. هر زباله ای که می ریزیم، تیری است بر قلب طبیعت.

زباله های پلاستیکی شما تا 500 سال بعد از مرگتان در جنگل باقی می مانند. چه میراث شرم آوری.

ریختن زباله در جنگل نشانه فقر فرهنگی است، نه تفریح. بیایید باکلاس باشیم.

حیوانات جنگل تفاوت غذا و پلاستیک را نمی دانند. با ریختن زباله، قاتل خاموش آنها نباشیم.

اگر توان بردن زباله هایتان را ندارید، توان آمدن به جنگل را هم نداشته باشید.

زمین ارث پدر ما نیست که هرطور خواستیم با آن رفتار کنیم. زباله نریزیم.

یک لحظه لذت تفریح نباید به قیمت قرن ها آلودگی تمام شود. زباله ها را برگردانیم.

جنگلِ پر از زباله، زشت ترین تصویر از انسانیت ماست. این آینه را تمیز نگه داریم.

هیچ کس مسئول جمع کردن ریخت و پاش های شما نیست جز خودتان. مسئولیت پذیر باشیم.

طبیعت انتقام نمی گیرد، اما می میرد. و مرگ طبیعت یعنی مرگ ما.

در فرهنگ اسلامی، شکستن شاخه درخت حکم شکستن بال فرشته را دارد؛ چه رسد به آلوده کردن خانه فرشتگان.

زمین مسجد خداست. آیا در مسجد زباله می ریزید؟ طبیعت را پاک نگه داریم.

نظافت نشانه ایمان است. مومن واقعی کسی است که ردپای زشتی در طبیعت باقی نگذارد.

شکرگزاری بابت نعمت جنگل، فقط به زبان نیست؛ به عمل است و نریختن زباله.

حق الناس فقط بالا رفتن از دیوار مردم نیست؛ آلوده کردن تفریحگاه عمومی هم حق الناس است.

خداوند زیباست و زیبایی را دوست دارد. با زباله، چهره زیبای آفرینش را خدشه دار نکنیم.

پاسخگویی در برابر امانت الهی (طبیعت) در روز قیامت سخت خواهد بود. مراقب باشیم.

احسان به طبیعت، احسان به خود و فرزندانمان است. با نریختن زباله نیکی کنیم.

حرمت آب و خاک را نگه داریم، که این ها مادران روزی رسان ما هستند.

هر خم شدنی برای برداشتن زباله از روی زمین، نزد خدا مقامی بلند دارد.

شیشه های رها شده در جنگل مثل ذره بین عمل کرده و باعث آتش سوزی های مهیب می شوند.

شیرابه زباله ها خاک را مسموم کرده و وارد سفره های آب زیرزمینی می شود.

پوست میوه هم زباله است! تجزیه آن در ظاهر سریع است اما چهره طبیعت را زشت و حشرات موذی را جذب می کند.

فیلتر سیگار حاوی هزاران ماده سمی است که خاک پای درختان را عقیم می کند.

تجزیه یک بطری آب معدنی در جنگل قرن ها طول می کشد. لطفا آن را با خود برگردانید.

کیسه های پلاستیکی رها شده، باعث خفگی پرندگان و حیوانات کوچک می شوند.

به جای ظروف یکبار مصرف، از ظروف دائمی استفاده کنید تا حجم زباله تولیدی کم شود.

زباله تر و خشک را در مبدا (محل پیک نیک) جدا کنید تا بازیافت راحت تر باشد.

آلومینیوم و فلزات رها شده در طبیعت هرگز به طور کامل از بین نمی روند.

خاک جنگل موجود زنده است؛ با مواد شیمیایی و پلاستیک آن را نکشیم.

آیا دوست دارید کسی در اتاق پذیرایی خانه تان زباله بریزد؟ جنگل خانه حیات وحش است.

فرزندان ما چه گناهی کرده اند که باید در میان زباله های ما بازی کنند؟

تصویر زشتی که امروز می سازیم، خاطره تلخ فردای کودکانمان خواهد شد.

وجدان بیدار، حتی در نبود سطل زباله هم آشغال را روی زمین نمی اندازد.

بیایید طوری رفتار کنیم که اگر حیوانات زبان داشتند، از ما تشکر کنند نه شکایت.

چقدر دردناک است دیدن گلی که از میان یک قوطی کنسرت زنگ زده روییده است.

ما آخرین نسلی هستیم که می توانیم جنگل ها را نجات دهیم. بی تفاوت نباشیم.

هر زباله ای که برمی داریم، یک قدم به انسانیت نزدیک تر می شویم.

شرم بر ما اگر سایه درخت را بخواهیم اما ریشه اش را با زباله بپوسانیم.

بیایید قول بدهیم: نه تنها زباله نریزیم، بلکه زباله های دیگران را هم جمع کنیم.

طبیعت، سطل زباله نیست.

زباله نریزیم، به همین سادگی.

جنگل پاک، حق همه است.

رد پای ما، آلودگی نباشد.

با طبیعت مهربان باشیم.

زباله = مرگ جنگل.

فرهنگ یعنی کیسه زباله.

حافظان سبز، دشمنان زباله.

نه به پلاستیک در جنگل.

زمین را گند نزنیم.