خاطره اولین باری که سینما رفتیم و پاپ‌کورن ریخت 1404

یادم می‌آید اولین باری که پدرم مرا به سینما برد، یک سطل بزرگ پاپ‌کورن برایم خرید که از سرم بزرگتر بود. هنوز فیلم شروع نشده بود که خواستم روی صندلی جابجا شوم و ناگهان... صدای ریختن هزاران دانه ذرت روی زمین سکوت سالن را شکست.

آن زمان‌ها صندلی‌های سینما برای منِ بچه خیلی بزرگ بود و مدام جمع می‌شد. وسط یکی از همین جنگ‌های من و صندلی تاشو، ظرف پاپ‌کورن قربانی شد و مثل باران روی سر نفر جلویی ریخت.

خاطره اولین سینما رفتن من با بوی پاپ‌کورن و صدای خرت‌خرت زیر کفشم گره خورده. وقتی پاپ‌کورنم ریخت، انقدر خجالت کشیدم که تا آخر فیلم دستم را روی دهانم گذاشته بودم.

هیچوقت یادم نمی‌رود، فیلم ترسناک بود و درست در لحظه جیغ زدن بازیگر، من از ترس پریدم و کل پاپ‌کورن‌ها به هوا پرتاب شد. انگار در سالن برف می‌بارید.

اولین باری که با پول توجیبی خودم سینما رفتم، تمام پولم را دادم پاپ‌کورن خریدم. وقتی ریخت، بیشتر از اینکه خجالت بکشم، دلم برای پولم سوخت و یواشکی از روی زمین جمعشان کردم!

حس آن لحظه‌ای که پا می‌گذاری روی پاپ‌کورن‌های ریخته شده و صدای شکستنشان می‌آید، هنوز زیر پایم است. سینماهای قدیمی همیشه کف‌شان فرش پاپ‌کورن بود.

یادش بخیر، با برادرم سر ظرف پاپ‌کورن دعوا کردیم و نتیجه‌اش این شد که نه من خوردم نه او، همه نصیب مورچه‌های کف سینما شد.

اولین قرار سینمایی با دوستان مدرسه: سعی کردم خیلی باکلاس باشم، اما وقتی خواستم پاپ‌کورن تعارف کنم، دستم لرزید و همه را ریختم توی یقه دوستم.

آن روزها ظرف‌های پاپ‌کورن مثل الان محکم نبود، پاکت کاغذی بود. ته پاکت من سوراخ شد و من مثل هانسل و گرتل ردی از پاپ‌کورن تا صندلی‌ام به جا گذاشتم.

شیرین‌ترین خاطره‌ام این است که وقتی پاپ‌کورنم ریخت و گریه کردم، آقای بلیط‌فروش مهربان یکی دیگر برایم آورد. آن پاپ‌کورن خوشمزه‌ترین غذای عمرم بود.

تصور کنید سکوت مطلق حکمفرماست، قهرمان فیلم دارد می‌میرد، و من دارم با پا سعی می‌کنم پاپ‌کورن‌های ریخته شده را زیر صندلی قایم کنم. صدای خش‌خش‌اش آبروی‌ام را برد.

بدترین جایش آنجا بود که پاپ‌کورن‌های من ریخت روی سر یک آقای کچل در ردیف جلو. برق کله‌اش با دانه‌های سفید پاپ‌کورن تزیین شده بود و من دلم می‌خواست زمین دهان باز کند.

وقتی پاپ‌کورن می‌ریزد، فقط خود ریختنش نیست، بوی کره‌اش کل فضا را پر می‌کند و همه برمی‌گردند نگاه می‌کنند که منبع بو کجاست.

یک بار لیوان نوشابه را گذاشتم داخل ظرف پاپ‌کورن تا راحت‌تر حمل کنم. نتیجه؟ یک سوپ سرد و گازدار از پاپ‌کورن خیس که روی پایم ریخت.

خجالت‌آورترین بخش ماجرا این بود که بعد از ریختن پاپ‌کورن، در تاریکی کورمال کورمال دنبالشان می‌گشتم و اشتباهی دستم به کفش نفر بغلی خورد.

صدای برخورد ظرف فلزی پاپ‌کورن با کف سنگی سینما، هنوز در کابوس‌هایم تکرار می‌شود. مثل صدای ناقوس رسوایی بود.

وقتی پاپ‌کورن می‌ریزد، آدم یک حس گناه عجیب پیدا می‌کند، انگار قوانین مقدس سینما را زیر پا گذاشته است.

همه ما یک بار تجربه داریم که خواستیم پاپ‌کورن را مثل بسکتبالیست‌ها پرت کنیم توی دهانمان، ولی خورد به پیشانی‌مان و افتاد زیر صندلی.

لحظه‌ای که چراغ‌ها روشن می‌شود و تو می‌بینی دور تا دور صندلی‌ات میدان مین پاپ‌کورنی است و نظافتچی دارد چپ‌چپ نگاهت می‌کند.

به نظرم صداگیرترین کفپوش دنیا هم نمی‌تواند صدای قدم برداشتن روی پاپ‌کورن‌های ترد و تازه را خفه کند. همه می‌فهمند چه کرده‌ای.

انگار یک قانون نانوشته است که در اولین تجربه سینما، حتماً باید خوراکی بریزد تا رسماً سینمارو بشوی.

خاطره مشترک همه دهه شصتی‌ها و هفتادی‌ها: پاپ‌کورن‌های شور و پررنگی که توی پلاستیک فریزر می‌ریختند و با خودمان می‌بردیم سینما.

لذت سینما رفتن به همان کثیف‌کاری‌هایش بود. دست‌های چرب، لب‌های شور و زمینی که پر از ذرت بود.

هنوز هم وقتی بوی پاپ‌کورن می‌شنوم، یاد سینما آزادی/فرهنگ/هویزه می‌افتم و آن روزی که کل خوراکی‌هایمان پخش زمین شد.

تقسیم کردن دانه‌های سوخته و سفت پاپ‌کورن با خواهر و برادر، وقتی دانه‌های پف‌کرده تمام شده بود، خودش یک خاطره است.

یادش بخیر، سعی می‌کردیم پاپ‌کورن را بدون صدا بجویم ولی صدای فک‌مان از بلندگوهای سینما هم بلندتر بود.

خنده ریزریز وقتی دوستت ظرف پاپ‌کورن را چپه می‌کند، از کمدی‌ترین فیلم‌های تاریخ سینما هم خنده‌دارتر است.

آن لحظه‌ای که دستت می‌خورد به دست کسی که دوستش داری داخل ظرف پاپ‌کورن... کلاسیک‌ترین صحنه عاشقانه نوجوانی.

همیشه یک نفر در جمع بود که وظیفه داشت ظرف پاپ‌کورن را نگه دارد و معمولاً همان نفر هم‌کسی بود که آن را می‌ریخت.

سینما رفتن‌های دسته جمعی و مسابقه اینکه چه کسی می‌تواند پاپ‌کورن بیشتری در دهانش جا دهد.

از آن روز یاد گرفتم که در زندگی هم مثل سینما، وقتی چیزی از دستت می‌ریزد، نباید فیلم اصلی را به خاطرش از دست بدهی.

ریختن پاپ‌کورن به من یاد داد که شادی‌های کوچک شکننده هستند، باید دو دستی مراقبشان بود.

درس مهم: هرگز ظرف پاپ‌کورن را به دست بچه‌ای که هیجان‌زده است ندهید، مگر اینکه بخواهید باران ذرت را تجربه کنید.

یاد گرفتم که خجالت کشیدن موقتی است، اما خاطره خنده‌دارش تا ابد باقی می‌ماند.

گاهی وقت‌ها باید بیخیال تمیزی و پرستیژ شد و فقط از لحظه و فیلم و طعم شور زندگی لذت برد.

پاپ‌کورن ریخته شده برنمی‌گردد، درست مثل زمان. پس غصه نخور و بقیه فیلم را ببین.

زندگی مثل ظرف پاپ‌کورن است، پر از دانه‌های سفید و گاهی چند دانه سوخته. باید سوا کرد و لذت برد.

مسئولیت‌پذیری را وقتی یاد گرفتم که مجبور شدم بعد از فیلم بمانم و گندکاری‌ام را جمع کنم.

فهمیدم که تقسیم کردن پاپ‌کورن با دیگران، لذتش بیشتر از خوردن تنهایی است، حتی اگر سهمت کم شود.

سینما به من آموخت که تاریکی همیشه ترسناک نیست، گاهی پوششی است برای خطاهای کوچک ما.