متن غمگین و هشدار دهنده درباره انقراض حیوانات 1404

سکوت جنگل، بلندترین فریاد انقراض است. روزی می‌رسد که آواز پرندگان تنها در فایل‌های صوتی شنیده می‌شود.

ما آخرین نسلی هستیم که فرصت دارد یوزپلنگ را در طبیعت ببیند، نه در کتاب‌های تاریخ. افسوس که این فرصت را می‌سوزانیم.

انقراض یعنی خداحافظی ابدی. یعنی دیگر هیچ‌وقت، هیچ‌کجا، چشمان زیبای آن گونه را نخواهیم دید. چه واژه تلخی است هرگز.

زمین مادری است که فرزندانش را یکی‌یکی از دست می‌دهد و ما قاتلان خاموش برادران و خواهران غیرهم‌نوع خود هستیم.

هر گونه‌ای که منقرض می‌شود، یک رنگ از تابلوی شاهکار خلقت پاک می‌شود. تابلو دارد سیاه و سفید می‌شود.

صدای غرش شیرها کم‌رنگ شده و زوزه گرگ‌ها به ناله تبدیل گشته. حیات وحش در حال احتضار است و ما هنوز در خواب غفلتیم.

شرم بر ما اگر میراث‌دار زمینی باشیم که در آن تنها موش‌ها و سوسک‌ها باقی مانده‌اند.

آن‌ها رفتند، بی‌صدا و بی‌دفاع. و ما ماندیم با آسمانی که دیگر عقابی در آن پرواز نمی‌کند.

انقراض یک حادثه نیست، یک جنایت تدریجی است که امضای انسان پای آن است.

بیایید قبل از اینکه آخرین نفس طبیعت قطع شود، کاری کنیم. فردا برای پشیمانی خیلی دیر است.

گرمایش زمین، شکار بی‌رویه و تخریب زیستگاه، سه سوار شوم آخرالزمان برای حیات وحش هستند.

آیا می‌دانید نرخ انقراض گونه‌ها امروز هزار برابر حالت طبیعی است؟ ما شهاب‌سنگ ویرانگر عصر خود شده‌ایم.

وقتی آخرین درخت قطع شود و آخرین ماهی صید شود، خواهیم فهمید که پول را نمی‌توان خورد.

یوزپلنگ ایرانی نفس‌های آخرش را می‌کشد. آیا می‌خواهیم نامش فقط روی پیراهن تیم ملی بماند؟

انقراض برگشت‌ناپذیر است. هیچ تکنولوژی‌ای نمی‌تواند ماموت‌ها یا ببر مازندران را برگرداند. بیدار شویم.

ما تار و پود حیات را می‌گسلیم و فراموش می‌کنیم که خودمان هم بخشی از این پارچه هستیم. سقوط آن‌ها، سقوط ماست.

جنگل‌های خالی از حیات وحش، تنها انبار چوب هستند، نه اکوسیستم زنده.

ردپای کربنی ما، گلوی حیات وحش را فشرده است. هر اقدام کوچک ما در بقای آن‌ها موثر است.

تنوع زیستی، بیمه عمر سیاره ماست. با انقراض هر گونه، این بیمه نامه باطل می‌شود.

نسل آینده ما را نخواهد بخشید اگر میراثشان بیابانی برهوت و خالی از حیات باشد.

چشمان غمگین گوریل پشت میله‌های قفس یا در محاصره بولدوزرها، آینه‌ای از بی‌رحمی ماست.

دلم می‌گیرد برای نهنگی که اقیانوس برایش کوچک شده و راهی جز ساحل مرگ ندارد.

پرنده‌ای که جفتش را شکار کردند، دیگر آواز نمی‌خواند. او فقط مرثیه می‌خواند.

کاش حیوانات هم دادگاه داشتند تا از ما انسان‌ها شکایت کنند. حکم ما قطعا سنگین بود.

طبیعت بدون فرزندانش یتیم است. ما چه کردیم با این امانت الهی؟

حیات وحش قربانی طمع انسان شد. پوستش برای لباس، عاجش برای تزئین و زیستگاهش برای برج‌سازی.

صدای سکوت در دشت‌هایی که روزی پر از آهو بود، کر کننده است.

ما اشرف مخلوقات نبودیم، ما ویرانگر مخلوقات شدیم.

هر حیوانی که می‌میرد، بخشی از انسانیت ما نیز با او دفن می‌شود.

برای خرس قطبی که یخ زیر پایش آب می‌شود، هیچ کشتی نوحی وجود ندارد جز تغییر رفتار ما.

انقراض یعنی پایان. بدون بازگشت.

جای خالی آن‌ها با هیچ چیز پر نمی‌شود.

مرگ یک گونه، مرگ بخشی از روح زمین است.

آن‌ها حق حیات داشتند، ما آن را دزدیدیم.

سکوت طبیعت، ترسناک‌ترین صداست.

به چشمان فرزندت نگاه کن و بگو چرا ببرها رفتند.

زمین ارث پدری ما نیست که حراجش کردیم.

یوزپلنگ، نماد سرعت به سوی انقراض.

حیات وحش، قربانی تمدن وحشی ما.

ما مسئولیم، حتی اگر سکوت کنیم.