توصیف ذوالجناح (اسب امام) و بازگشت بی‌سوار 1405

عصر عاشورا، ناگهان صدای شیهه اسبی آمد که با تمام اسب‌ها فرق داشت. صدایی پر از سوز و ناله.

زینب (س) پرده خیمه را کنار زد. وای من... ذوالجناح آمد، اما سوار ندارد.

یال اسب خونین است. زین اسب واژگون شده. بدنش پر از تیر است.

ذوالجناح سرش را به زمین می‌کوبید و یال خونینش را به خاک می‌مالید. انگار می‌خواست بگوید: مرا ببخشید که حسین (ع) را نیاوردم.

سکینه (س) دوید و افسار اسب را گرفت: ای اسب، پدرم چه شد؟ آیا وقتی می‌رفت آب خورد؟

ذوالجناح زبان نداشت، اما چشمانش روضه باز می‌خواند.

فریاد «وامحمدا» و «واحسینا» از خیمه‌ها بلند شد. اسب بی‌سوار یعنی پایان امید. یعنی خیمه‌ها آماده آتش باشند.

این حیوان باوفا، پیام‌آور شهادت بود. دور خیمه‌ها می‌چرخید و اشک می‌ریخت.

ماتم عظیمی برپا شد. ذوالجناح خود را به خیمه زنان رساند تا خبر دهد که دیگر منتظر نباشید.

تصویر ذوالجناح با زین واژگون، غم‌انگیزترین نقاشی دشت کربلاست.

من که بردمت به میدان، چرا تنها برگشتم؟

شرمنده‌ام زینب، نتوانستم از مولایم محافظت کنم.

تیرها زیاد بود، نیزه‌ها زیاد بود، حسین (ع) از روی من افتاد.

ای اهل حرم، بیرون بیایید و عزاداری کنید، صاحبم را کشتند.

اسبِ حیوان، نه‌که حیوان، که بود آگهِ راز / آمد از قتلگهِ شاه، به صد سوز و گداز.

یال او غرقِ به خون، زینِ نگون بر پشتش / خبر از قتلِِ حسین (ع) داد، به آن حالِ نزار.

گفت ای دخترِِ زهرا (س)، پسرِ شیرِ خدا / شد ز بیدادِِ فلک، کشته در این دشتِ بلا.

ذوالجناح آمد و، بی صاحب و گریان آمد / ناله از عرش، سویِ خیمه شتابان آمد.

ای اسب، تو را با تنِ بی‌سر چه کار؟ / برگو چه شد آن، حجتِ پروردگار؟

بازگشت ذوالجناح، نماد اعلام رسمی شهادت امام به خانواده بود. لحظه‌ای که یقین جای امید را گرفت.