متن درباره عبدالله بن حسن و دفاع از عمو برای نوجوانان 1405

عبدالله نشان داد که قهرمان بودن به سن و سال نیست، به دل شیر داشتن است. نوجوانی که بی‌زره به قلب دشمن زد تا سپر عمویش باشد.

وقتی دید عمویش تنهاست، نتوانست آرام بنشیند. دستش را از دست عمه رها کرد و دوید. او می‌دانست مقصد کجاست: آغوش شهادت.

در میدان جنگی که مردان بزرگ می‌لرزیدند، نوجوان یازده ساله فریاد زد: آیا می‌خواهید عموی مرا بکشید؟ و دستش را سپر شمشیر کرد.

عبدالله بن حسن، الگوی نوجوانانی است که می‌خواهند بزرگ باشند. او ثابت کرد که غیرت، در رگ‌های حسنی و حسینی می‌جوشد.

شمشیرها بالا رفت، اما دست کوچک عبدالله بالاتر رفت. آن دست قطع شد تا پیوند ولایت قطع نشود. این است شجاعت واقعی.

او آخرین سرباز میدان بود. سربازی که نه کلاه‌خود داشت و نه زره، اما ایمانی داشت به استواری کوه‌ها.

نوجوان عاشورایی یعنی عبدالله؛ کسی که تحمل دیدن غربت ولی خدا را ندارد و جانش را فدا می‌کند.

حرکت عبدالله یک پیام داشت: تا زنده ایم، نمی‌گذاریم اماممان تنها بماند. حتی اگر دستانمان قلم شود.

تاریخ ایستاد و به شجاعت این نوجوان خیره شد. خون او با خون عمویش درهم آمیخت تا سند افتخار نوجوانان باشد.

عبدالله ثابت کرد که می‌شود با دست‌های کوچک، کارهای بزرگ کرد. او کوچکترین سردار و بزرگترین مدافع بود.

بچه‌ها، عبدالله بن حسن به ما یاد داد که نباید در برابر ظلم سکوت کرد، حتی اگر تنها و کوچک باشیم.

غیرت دینی یعنی همین؛ یعنی وقتی دیدی حق تنها مانده، منتظر دستور نمانی. خودت را برسانی، مثل عبدالله.

عبدالله امانت برادر بود دست برادر. اما او می‌خواست ثابت کند که خودش صاحب‌اختیار عشق است.

دفاع از ارزش‌ها سن قانونی نمی‌خواهد. هر جا که هستید، در مدرسه یا محله، اگر دیدید حقی ضایع می‌شود، مثل عبدالله شجاع باشید.

درس شب پنجم محرم این است: بصیرت یعنی شناختن لحظه درست برای عمل کردن. عبدالله لحظه‌شناس بود.

رابطه عبدالله و امام حسین (ع) فقط رابطه عمو و برادرزاده نبود؛ رابطه مرید و مراد بود. او عاشق امام زمانش بود.

نوجوانان عزیز، عبدالله به ما آموخت که بهترین مرگ، شهادت در راه خدا و دفاع از حق است.

گاهی یک تصمیم ناگهانی اما درست، انسان را جاودانه می‌کند. عبدالله در یک لحظه تصمیم گرفت و ابدی شد.

احترام و محبت به بزرگترها، به ویژه اگر رهبر و راهنما باشند، در رفتار عبدالله موج می‌زد. او طاقت دیدن زخم عمو را نداشت.

بیایید مثل عبدالله بن حسن، مدافعان کوچک اما محکم برای باورهایمان باشیم. جهان به شجاعت ما نیاز دارد.

عبدالله جان، دست‌های کوچکت چقدر شبیه دست‌های عمویت عباس شد. انگار غیرت در خانواده شما موروثی است.

وقتی عبدالله به میدان دوید، انگار حسن مجتبی (ع) دوباره به یاری حسین (ع) آمده بود. بوی مدینه در کربلا پیچید.

چه لحظه سختی بود برای امام حسین (ع)، وقتی یادگار برادرش را غرق در خون در آغوش گرفت.

عبدالله فریاد زد: و الله لا افارق عمی (به خدا از عمویم جدا نمی‌شوم). و چه زیبا سر قلوش ایستاد.

نوجوان یازده ساله، اما با دلی به وسعت دریا. او رفت تا عمویش در لحظات آخر تنها نباشد.

دستش برید و به پوست آویزان شد، اما گریه نکرد. او در آغوش عمو آرام گرفت و به آسمان پر کشید.

عبدالله نگین انگشتر کربلا بود که در گودال قتلگاه درخشید. یادش همیشه در دل‌های ما زنده‌است.

کاش ما هم مثل عبدالله، آنقدر عاشق امام زمانمان باشیم که تاب دوری‌اش را نداشته باشیم.

تصور کن نوجوانی را که با دست خالی جلوی شمشیر می‌ایستد. این صحنه، اوج وفاداری است.

سلام بر عبدالله، سلام بر دستان بریده‌اش، و سلام بر روح بزرگی که در کالبد کوچکش نمی‌گنجید.

عبدالله: نوجوان یازده ساله‌ای که معلم تاریخ شد.

دست‌های کوچک، سپر بلای بزرگ.

و الله لا افارق عمی؛ شعار نوجوانان عاشورایی.

غیرت حسنی در رگ‌های عبدالله جوشید.

عبدالله بن حسن، کوچکترین سرباز، بزرگترین درس.

بی‌زره رفت، اما با شهادت برگشت.

دفاع از ولایت، شناسنامه نمی‌خواهد، دل می‌خواهد.

عبدالله ثابت کرد: شجاعت به قد و قامت نیست.

یادگار امام حسن (ع) در آغوش امام حسین (ع) پر کشید.

دستش قطع شد، اما وصل شد به خدا.