فرهنگ آپارتماننشینی مجموعهای از بایدها و نبایدها، قوانین مکتوب و عرفی است که برای تنظیم روابط ساکنین یک مجتمع مسکونی و تامین آرامش و امنیت همگان شکل گرفته است. با گسترش شهرنشینی، رعایت این فرهنگ از یک انتخاب به یک ضرورت اجتنابناپذیر تبدیل شده است.
ضربالمثل قدیمی «چهاردیواری، اختیاری» در زندگی آپارتمانی امروزی معنای خود را از دست داده است. در آپارتمان، سقف شما کف خانه همسایه و دیوار شما دیوار مشترک است. هرگونه سروصدا، تعمیرات و حتی سبک زندگی که مخل آسایش دیگران باشد، نقض حقوق شهروندی و فرهنگ عمومی محسوب میشود.
مشاعات یا فضاهای مشترک شامل راه پله، آسانسور، پشت بام، حیاط و پارکینگ (غیر اختصاصی) متعلق به همه ساکنین است. هیچکس حق ندارد وسایل شخصی خود را در این مکانها قرار دهد یا استفاده انحصاری از آنها داشته باشد. درک مفهوم مشاعات، کلید کاهش بسیاری از اختلافات ساختمانی است.
یکی از ارکان اصلی فرهنگ آپارتماننشینی، مشارکت مالی در هزینههای نگهداری ساختمان است. پرداخت به موقع شارژ، نشانه مسئولیتپذیری و درک اجتماعی ساکنین است و باعث میشود خدمات عمومی مانند نظافت، روشنایی و تعمیرات آسانسور بدون وقفه انجام شود.
در آموزههای دینی و فرهنگ ایرانی، همسایه جایگاه بسیار والایی دارد. آزار همسایه از گناهان بزرگ شمرده شده و رعایت حقوق او (حقالناس) واجب است. روز فرهنگ عمومی فرصتی است تا با الهام از این آموزهها، فضای زندگی خود را به محیطی سرشار از اخلاق و معنویت تبدیل کنیم.
