کار در شیفت شب میتواند ریتم شبانهروزی بدن (سیرکادین) را مختل کند که منجر به مشکلاتی نظیر خستگی مزمن، اختلالات گوارشی و قلبی میشود. برای مقابله با این چالشها، تنظیم دقیق الگوی خواب در روز، تغذیه مناسب و پرهیز از غذاهای چرب در طول شب، و همچنین استفاده از عینکهای مسدودکننده نور آبی در ساعات پایانی شیفت توصیه میشود.
روز جهانی خواب فرصتی است تا بر اهمیت «کیفیت خواب» برای شیفتکاران تاکید کنیم. خوابیدن در طول روز به دلیل نور و سر و صدا دشوار است. استفاده از پردههای ضخیم (بلکاوت)، گوشگیر و ماسک چشم، و همچنین درخواست از اعضای خانواده برای رعایت سکوت، از ملزومات یک خواب باکیفیت برای تجدید قواست.
بسیاری از پرسنل شیفت شب برای بیدار ماندن به قهوه و چای پناه میبرند. نکته کلیدی این است که مصرف کافئین باید در ابتدای شیفت باشد و حداقل ۴ تا ۶ ساعت قبل از زمان خواب قطع شود تا در خواب روزانه اختلال ایجاد نکند. جایگزین کردن آب و میانوعههای سالم مثل میوه و آجیل، انرژی پایدارتری را تامین میکند.
کار کردن در زمانی که اکثر جامعه خواب هستند، ممکن است حس انزوا یا افسردگی ایجاد کند. حفظ ارتباطات اجتماعی در ساعات بیداری، ورزش منظم و اختصاص زمان باکیفیت به خانواده، برای حفظ سلامت روان پرسنل شیفت شب حیاتی است. کارفرمایان نیز باید با ایجاد محیط کاری شاداب، از فرسودگی شغلی جلوگیری کنند.
از دیدگاه فرهنگی و دینی، کسانی که برای کسب روزی حلال و خدمت به مردم (مانند پرستاران، پلیس، آتشنشانان) شبزندهداری میکنند، اجر معنوی بالایی دارند. این نوع بیداری اگر با نیت خدمت باشد، نوعی عبادت محسوب میشود و جامعه همواره قدردان این فداکاری خاموش است.
