کودکان سندروم داون به دلیل شلی عضلات (هیپوتونی) و تفاوت های ساختاری دهان، در مهارت های حرکتی و گفتاری با تاخیر مواجه هستند. کاردرمانگران با تقویت عضلات ظریف و درشت، به کودک کمک می کنند تا بنشیند، راه برود و قاشق در دست بگیرد. گفتاردرمانگران نیز با تمرینات تخصصی، مهارت های ارتباطی و بلع کودک را بهبود می بخشند. این متخصصان نقش کلیدی در استقلال آینده کودک دارند.
تحقیقات نشان می دهد که طلایی ترین زمان برای آموزش و توانبخشی کودکان سندروم داون، از بدو تولد تا ۵ سالگی است. مربیان و درمانگرانی که در این دوره با کودک کار می کنند، پایه های یادگیری مغز را شکل می دهند. قدردانی از این قشر، قدردانی از معماران اصلی شخصیت و توانمندی کودکان است.
کار با کودکان دارای نیازهای ویژه، نیازمند انرژی جسمی و روحی بسیار زیادی است. مربیان باید صبری بی پایان، خلاقیتی مداوم برای یافتن راه های جدید آموزش، و توانایی مدیریت رفتارهای چالش برانگیز را داشته باشند. فرسودگی شغلی در این حرفه بالاست و حمایت عاطفی و اجتماعی از این متخصصان بسیار ضروری است.
بسیاری از کودکان سندروم داون وابستگی عاطفی عمیقی به مربیان خود پیدا می کنند. این رابطه امن، بستر اصلی یادگیری است. مربیان دلسوز با ایجاد فضایی سرشار از محبت و اعتماد، به کودک جرات تجربه کردن و اشتباه کردن را می دهند که لازمه یادگیری است.
موفقیت درمان تنها در اتاق کلینیک اتفاق نمی افتد. درمانگران موفق کسانی هستند که خانواده را نیز آموزش می دهند تا تمرینات را در خانه ادامه دهند. آن ها مشاوران امین خانواده ها هستند و در لحظات سخت ناامیدی، به والدین انگیزه و امید می بخشند.
