آش رشته شاهکار آشپزی ایرانی در استفاده از حبوبات است. در روز جهانی حبوبات، پختن این غذا ادای احترامی است به فرهنگ غنی ایران که قرن هاست ارزش تغذیه ای حبوبات را درک کرده است. ترکیب نخود، لوبیا و عدس در این غذا، یک پروفایل پروتئینی کامل را می سازد که با سبزیجات و لبنیات (کشک) تکمیل می شود.
در فرهنگ ما، آش رشته پای ثابت نذری ها، مراسم بدرقه مسافر (آش پشت پا) و دورهمی های عصرانه است. حبوبات موجود در آش نماد برکت و فراوانی هستند. پختن آش رشته در روز جهانی حبوبات، فرصتی است تا خانواده ها دور هم جمع شوند و از گرمای این غذای اصیل لذت ببرند.
یک کاسه آش رشته، یک وعده غذایی کامل است. حبوبات آن منبع فیبر و پروتئین، سبزیجات آن منبع ویتامین و مواد معدنی، کشک آن منبع کلسیم و رشته آن منبع کربوهیدرات است. این تعادل غذایی نشان دهنده دانش تجربی مادران ایرانی در طول تاریخ بوده است.
یکی از نشانه های آش رشته اصیل، جا افتادن و لعاب دار بودن آن است. علاوه بر نشاسته موجود در رشته، حبوبات خوب پخته شده نیز به این لعاب کمک می کنند. برخی آشپزهای حرفه ای از کمی آرد تفت داده شده یا حتی یک سیب زمینی رنده شده برای غلظت بیشتر استفاده می کنند.
روی آش رشته بوم نقاشی آشپز ایرانی است. استفاده هنرمندانه از تضاد رنگی سفید (کشک)، سبز (نعنا داغ)، طلایی (پیاز و سیر داغ) و زرد (زعفران)، اشتها را دوچندان می کند. این تزیینات نه تنها برای زیبایی، بلکه برای تعدیل طبع سرد آش (با گرمی نعنا و سیر) نیز کاربرد دارد.
