ابوالفضل بیهقی تنها یک چهره تاریخی نیست، بلکه یک کلاس درس زنده برای نویسندگان معاصر است. اولین درس او «صداقت» است؛ بیهقی نشان داد که اعتبار یک نویسنده به میزان پایبندی او به حقیقت است، حتی اگر به ضرر اربابان قدرت باشد. درس دوم، «ایجاز و انتخاب واژگان» است. بیهقی هرگز زیادهگویی نمیکند و هر کلمه را با دقت وسواسگونهای انتخاب میکند. نویسندگان امروز با مطالعه آثار او میتوانند هنر موجز نویسی و تاثیرگذاری را بیاموزند.
همانطور که بیهقی در زمان خود با نثری معیار و فاخر مینوشت، امروز ویراستاران وظیفه دارند تا زبان فارسی را از گزند آشفتگی و غلطنویسی حفظ کنند. ویراستاری تنها اصلاح غلط املایی نیست، بلکه پاسداری از ساختار و روح زبان است. در روز بزرگداشت بیهقی، باید از ویراستارانی تقدیر کرد که با صبر و دانش خود، متون را شیوا، رسا و نظاممند میکنند و میراثدار شایستهای برای پدر نثر فارسی هستند.
بیهقی معتقد بود که تاریخنگار و نویسنده نباید در برج عاج بنشیند و بیتفاوت باشد. او با روایت درد و رنج مردم و ظلمهایی که میدید، نشان داد که نویسنده وجدان بیدار جامعه است. امروز نیز نویسندگان متعهد با الهام از بیهقی، وظیفه دارند آینه تمامنمای جامعه خود باشند و با قلم خود، به اصلاح امور و افزایش آگاهی عمومی کمک کنند.
در روزگاری که فضای مجازی پر از نوشتههای سست و غلطهای نگارشی است، بازگشت به استانداردهای بیهقی ضروریتر از همیشه است. نویسندگان و تولیدکنندگان محتوا باید بدانند که سرعت نباید فدای کیفیت شود. مطالعه متون کلاسیک مانند تاریخ بیهقی، ذهن را ورزیده میکند و به نویسنده کمک میکند تا حتی در کوتاهترین کپشنها و توییتها، اصالت و زیبایی زبان را حفظ کند.
