در فرهنگ غنی ایرانی و آموزههای اسلامی، احترام به والدین و سالمندان از جایگاه ویژهای برخوردار است. شب یلدا بهانهای عالی برای صله رحم و گردهمایی در خانه پدربزرگها و مادربزرگهاست. حضور بزرگان فامیل در صدر مجلس و نشستن کوچکترها گرد آنها، نمادی از انتقال خرد، تجربه و محبت بین نسلهاست. آنها به عنوان ستونهای خانواده، محور اتحاد و همبستگی خویشاوندان هستند.
در قدیم، کرسی نقطه کانونی خانه در شبهای زمستان بود. امروزه نیز حتی اگر کرسی فیزیکی نباشد، پدربزرگها و مادربزرگها نقش همان کرسی گرمابخش را دارند که اعضای خانواده را دور خود جمع میکنند. گرمای وجود آنها، کینهها و کدورتها را از بین میبرد و صمیمیت را جایگزین میکند. این گردهماییها فرصتی برای رفع دلتنگیها و تقویت پیوندهای عاطفی است.
یکی از زیباترین رسوم شب یلدا، قصهگویی بزرگان فامیل است. داستانهای شاهنامه، قصههای حسین کرد شبستری یا خاطرات دوران جوانی پدربزرگها و مادربزرگها، جذابترین بخش شبنشینی یلداست. همچنین تفال به دیوان حافظ توسط بزرگ خاندان که با صدایی لرزان اما پر از احساس شعر میخواند، معنویتی خاص به این شب میبخشد.
رعایت ادب در شب یلدا شامل کارهایی مثل بالا نشستن بزرگترها، سکوت هنگام صحبت آنها، پذیرایی کردن از آنها پیش از دیگران و گوش دادن مشتاقانه به صحبتهایشان است. بوسیدن دست والدین و پدربزرگ و مادربزرگ در این شب، رسمی زیباست که قدرشناسی فرزندان را نشان میدهد و دعای خیر آنها را بدرقه راه زندگی میکند.
تنهایی یکی از معضلات دوران سالمندی است. شب یلدا فرصتی طلایی است تا با حضور پرشور فرزندان و نوهها، احساس تنهایی از دل بزرگان زدوده شود. این دیدارها حس ارزشمندی، تعلق و شادی عمیقی را به آنها هدیه میدهد و تاثیر مثبتی بر سلامت روان و جسم آنها دارد. لبخند رضایت آنها، برکت زندگی جوانترهاست.
