وعده سحری حکم سوخت اصلی بدن برای یک روزه داری طولانی را دارد. حذف سحری یا خوردن غذاهای نامناسب، نه تنها باعث ضعف و بی حالی در طول روز می شود، بلکه می تواند به سیستم گوارش و کلیه ها آسیب برساند. هدف از سحری، تامین انرژی پایدار و هیدراته نگه داشتن بدن تا حد امکان است.
تشنگی واکنشی به کم آبی یا غلظت بالای املاح در خون است. مصرف نمک، ادویه و پروتئین حیوانی زیاد، بدن را مجبور می کند برای دفع سموم و هضم غذا، آب بیشتری مصرف کند. بنابراین، کلید جلوگیری از تشنگی، کاهش مصرف سدیم و افزایش مصرف غذاهای آب دار و فیبردار است که آب را در روده نگه می دارند.
غذاهایی مثل نان سبوس دار، حبوبات و غلات کامل، شاخص گلیسمی پایینی دارند؛ یعنی قند را به آرامی در خون آزاد می کنند. این ویژگی باعث می شود انسولین ناگهانی ترشح نشود و فرد برای مدت طولانی تری احساس سیری کند. برعکس، شیرینی جات باعث گرسنگی واکنشی (زودرس) می شوند.
طب سنتی بر مصرف غذاهایی با طبع سرد و تر یا معتدل در سحر برای افراد گرم مزاج تاکید دارد. خوراکی هایی مثل کاسنی، خاکشیر، تخم شربتی و کاهو، حرارت کبد را کاهش داده و تاب آوری بدن در برابر گرمای روز و تشنگی را افزایش می دهند.
نوشیدن آب زیاد و یکباره در سحر، مصرف چای پررنگ، خوردن غذاهای چرب و سرخ کرده، و مصرف زولبیا بامیه در سحر، از اشتباهات رایج است که کیفیت روزه داری را پایین می آورد. اصلاح این عادات به سلامت جسم و نشاط روحی در این ماه کمک شایانی می کند.
