امام علی النقی (ع) مشهور به هادی، دهمین امام شیعیان هستند که بخش عمدهای از عمر شریفشان را تحت نظر شدید خلفای عباسی در شهر نظامی سامرا گذراندند. ایشان با وجود خفقان شدید، از طریق شبکه وکالت با شیعیان در ارتباط بودند و معارف ناب شیعه را حفظ کردند. شهادت ایشان در سنین جوانی (حدود ۴۱ سالگی) و با زهر معتز عباسی رخ داد.
مهمترین میراث فرهنگی و اعتقادی امام هادی (ع)، «زیارت جامعه کبیره» است. این زیارتنامه که یک دوره کامل امامشناسی است، با فصاحت و بلاغت بینظیری جایگاه ائمه اطهار (ع) را در هستی تبیین میکند. خواندن این زیارت در روز شهادت ایشان بسیار توصیه شده است.
حرم مطهر امام هادی (ع) و فرزندشان امام حسن عسکری (ع) در سامرا، بارها مورد هجوم دشمنان قرار گرفته و تخریب شده است (به ویژه در سالهای اخیر). یادآوری این غربت و مظلومیت در پیامهای تسلیت، شور و غیرت دینی شیعیان را برمیانگیزد و پیوند عاطفی با حرمین عسکریین را تقویت میکند.
«نقی» به معنای پاکیزه و «هادی» به معنای هدایتکننده است. دشمنان تلاش میکردند با تهمت و دروغ چهره امام را مخدوش کنند، اما لقب نقی نشاندهنده طهارت مطلق ایشان بود. تاکید بر این القاب در متون تسلیت، نوعی مبارزه با جنگ روانی دشمنان در طول تاریخ است.
صبر در برابر سختیها، مدیریت هوشمندانه در شرایط بحرانی (خفقان سیاسی) و تربیت شاگردان بزرگی مثل حضرت عبدالعظیم حسنی (ع)، از درسهای مهم زندگی امام هادی (ع) است که میتواند در کپشنهای تسلیت مورد اشاره قرار گیرد.
