امام موسی کاظم (ع)، امام هفتم شیعیان، در سال ۱۲۸ هجری در ابواء (بین مکه و مدینه) متولد شدند. پدرشان امام صادق (ع) و مادرشان حمیده خاتون بود. ایشان پس از شهادت پدر، به مدت ۳۵ سال امامت کردند. دوران امامت ایشان با خلافت خلفای عباسی (منصور، مهدی، هادی و هارونالرشید) همزمان بود و فشارهای سیاسی بسیاری را تحمل کردند.
امام کاظم (ع) به دلیل برآورده کردن حاجات متوسلین و کرامات بسیاری که از ایشان دیده شده است، به «بابالحوائج» (دروازه نیازها) معروف هستند. شیعیان و حتی اهل سنت، توسل به ایشان را برای رفع گرفتاریها، بیماریها و مشکلات بسیار مجرب میدانند.
ایشان بخش زیادی از عمر شریفشان (بین ۷ تا ۱۴ سال طبق روایات مختلف) را در زندانهای مخوف خلفای عباسی گذراندند. آخرین زندان ایشان، زندان سندی بن شاهک در بغداد بود که شرایط بسیار سختی داشت و سرانجام در همان جا مسموم و شهید شدند.
لقب «کاظم» به معنای «فروبرنده خشم» است. ایشان در برابر بدرفتاریها و دشنامهای دشمنان و حتی زندانبانان، چنان با حلم و بردباری و نیکی برخورد میکردند که بسیاری از آنان شرمنده شده و تغییر روش میدادند.
هارونالرشید که از نفوذ معنوی امام حتی در زندان میترسید، دستور داد ایشان را با خرمای مسموم به شهادت برسانند. پیکر مطهر ایشان را غریبانه بر روی تخته دری قرار دادند و چهار حمال آن را از زندان خارج کردند و بر روی پل بغداد گذاشتند. بعدها شیعیان با احترام ایشان را در منطقه قریش (کاظمین کنونی) به خاک سپردند.
