روایت تاریخی ضربت خوردن در محراب مسجد کوفه 1404

سحرگاه نوزدهم رمضان سال چهلم هجری، کوفه شاهد تلخ‌ترین جنایت تاریخ بود. شمشیر زهرآگین بر فرق عدالت فرود آمد.

ابن ملجم مرادی که در کمین نشسته بود، هنگام برخاستن امام از سجده یا در حال ورود به نماز، ضربه خود را وارد کرد.

امام علی (ع) وارد مسجد شدند و خفتگان را بیدار کردند، حتی قاتل خود را، و سپس به نماز ایستادند.

همین که امام سر از سجده برداشت، شمشیرِ آغشته به زهر، فرق مبارک ایشان را تا پیشانی شکافت.

فریاد «تهدمت والله ارکان الهدی» (به خدا سوگند ستون‌های هدایت ویران شد) از آسمان شنیده شد.

خون از سر مولا جاری شد و محاسن سفیدشان را خضاب کرد، همان‌طور که پیامبر (ص) خبر داده بودند.

محراب مسجد کوفه، که سال‌ها شاهد نجوای شبانه علی (ع) بود، این بار شاهد خون پاک او شد.

امام پس از ضربت خوردن فرمودند: سوگند به خدای کعبه که رستگار شدم.

مردم سراسیمه به مسجد ریختند و قاتل را دستگیر کردند، اما کار از کار گذشته بود.

حسنین (ع) پدر را با سری شکافته در گلیم گذاشتند و به سوی خانه بردند.

آن سحر، سحری معمولی نبود؛ مرغابی‌ها ناله می‌کردند و میخ در به لباس مولا آویخت تا مانع رفتن شود.

آسمان کوفه سنگین بود، گویی می‌دانست قرار است خورشید عدالت را در تاریکی خود غرق کند.

بادها زوزه می‌کشیدند و زمین می‌لرزید، آنگاه که ولی خدا در خون خود غلتید.

سحرگاه نوزدهم، آخرین سحری بود که علی (ع) با پای خود به مسجد رفت.

اذان آن صبح، غم‌انگیزترین اذان تاریخ بود که با خون مؤذن واقعی‌اش رنگین شد.

ستارگان چشم می‌بستند تا نبینند که چگونه فرق ماه دو نیم می‌شود.

سکوت سحر با بانگ قد قتل امیرالمؤمنین شکست و کوفه در ماتم فرو رفت.

آن شب، فرشتگان بال‌های خود را فرش راه علی (ع) کرده بودند تا به معراج شهادت برود.

در و دیوار مسجد کوفه هنوز از آن سحرگاه خونین روایت می‌کنند.

سحر نوزدهم رمضان، پایان مظلومیت علی (ع) و آغاز یتیمی جهان اسلام بود.

سه نفر از خوارج در مکه هم‌قسم شدند تا در یک شب، علی (ع)، معاویه و عمروعاص را بکشند.

عبدالرحمن بن ملجم مأمور کشتن علی (ع) شد و به کوفه آمد.

قطام، زنی از خوارج که کینه علی (ع) را داشت، مهریه خود را خون علی (ع) قرار داد.

ابن ملجم شمشیر خود را هزار درهم خرید و هزار درهم داد تا آن را زهرآلود کنند.

توطئه شوم خوارج، تنها در کوفه به نتیجه رسید و عدالت قربانی جهالت مقدس‌مآبان شد.

خوارج می‌پنداشتند با کشتن امام، به خدا نزدیک می‌شوند؛ جهلی که فرق قرآن ناطق را شکافت.

اشعث بن قیس، منافق کوفه، نیز در این توطئه با ابن ملجم همکاری داشت.

آن شب ابن ملجم در مسجد خوابیده بود و شمشیرش را زیر جامه‌اش پنهان کرده بود.

تاریخ هرگز حماقت خوارج و خیانت کوفیان را فراموش نخواهد کرد.

نقشه شوم آنان، محروم کردن بشریت از حکومت عدل الهی بود.

پس از ضربت، اولین کلامش شکر رستگاری بود: فزت و رب الکعبه.

فرمود: این همان وعده‌ای است که خدا و رسولش به من داده بودند.

سفارش کرد: با اسیرتان (ابن ملجم) مدارا کنید، از غذای خودم به او بدهید.

فرمود: اگر زنده ماندم خودم می‌دانم و او، و اگر رفتم تنها یک ضربه به او بزنید.

در لحظات آخر هم نگران هدایت مردم بود و همواره ذکر خدا بر لب داشت.

به حسن و حسین (ع) فرمود: شما را به تقوای الهی سفارش می‌کنم و اینکه دنیا را نخواهید.

فرمود: ای مردم، من دیشب خواب پیامبر را دیدم که مرا به نزد خود فرا می‌خواند.

درباره قاتلش فرمود: من می‌خواهم او زنده بماند و او می‌خواهد من کشته شوم.

وصیت کرد که مبادا به بهانه خون من، خونریزی در میان مسلمانان به راه اندازید.

تا آخرین لحظه، درس عدالت و جوانمردی داد، حتی نسبت به قاتلش.

جبرئیل میان زمین و آسمان ندا داد: امیرالمؤمنین کشته شد، پسر عموی مصطفی کشته شد.

اهل کوفه که سال‌ها با علی (ع) بی‌‌مهری کردند، اکنون بر سر و سینه می‌زدند.

طبیب یهودی یا مسیحی وقتی زخم را دید، گفت: وصیت کن که این ضربت به مغز رسیده است.

یتیمان کوفه با کاسه‌های شیر پشت در خانه جمع شدند، اما دیگر دیر شده بود.

زینب کبری (س) بار دیگر داغدار شد و خاطره مصیبت‌های مادرش تازه گشت.

زمین و زمان در سوگ یگانه دوران گریستند.

مسجد کوفه پس از آن روز، دیگر صدای گرم خطبه‌های علی (ع) را نشنید.

شیعیان و محبان آن حضرت در سرتاسر تاریخ، داغدار این فاجعه عظیم هستند.

حتى دشمنان علی (ع) در خفا به عظمت او و سنگینی این فقدان اعتراف کردند.

تاریخ اسلام مسیری دیگر یافت و خلافت به سلطنت تبدیل شد.