چهارم شعبان، سالروز ولادت حضرت ابوالفضل العباس (ع)، بزرگ جانباز تاریخ کربلا، در تقویم جمهوری اسلامی ایران به عنوان «روز جانباز» نامگذاری شده است. حضرت عباس (ع) با فدا کردن دستان و چشمان خود در راه دفاع از ولایت و امام زمانش، الگویی جاودانه برای تمام کسانی شد که در راه خدا بخشی از سلامتی خود را نثار میکنند. این روز فرصتی برای تکریم مقام شامخ ایثارگران و یادآوری رشادتهای آنان است.
مقام معظم رهبری بارها از جانبازان به عنوان «شهدای زنده» یاد کردهاند. جانباز کسی است که اجر شهادت را دارد، اما خداوند مشیت کرده است که زنده بماند تا سندی گویا بر ایثار و مقاومت ملت باشد. تحمل سالها درد و رنج ناشی از مجروحیت، اجری کمتر از شهادت ندارد و نیازمند صبری زینبی است.
جانبازان تنها یادگاران جنگ نیستند، بلکه مروجان فرهنگ ایثار و شهادت در جامعه امروزند. حضور آنان در عرصههای مختلف اجتماعی، فرهنگی و علمی نشان میدهد که معلولیت جسمی مانع پیشرفت روحهای بزرگ نمیشود. آنان با استقامت خود، درس امید و تلاش به نسل جوان میدهند.
تکریم جانبازان تنها وظیفه بنیاد شهید نیست، بلکه وظیفهای همگانی است. مناسبسازی معابر شهری، اولویت در خدماترسانی و از همه مهمتر، حفظ حرمت و جایگاه اجتماعی آنان، کمترین کاری است که جامعه میتواند در قبال فداکاریهای عظیم این قشر انجام دهد.
در کنار هر جانباز، همسر و فرزندانی صبور حضور دارند که شریک دردها و رنجهای او هستند. پرستاری از جانبازان، بهویژه جانبازان قطع نخاع و اعصاب و روان، جهادی خاموش و ارزشمند است. روز جانباز، روز تجلیل از این فرشتگان زمینی نیز میباشد.
