دهه اول ماه ذیالقعده که با ولادت حضرت معصومه (س) آغاز و با ولادت امام رضا (ع) پایان مییابد، دهه کرامت نامگذاری شده است. کرامت به معنای بزرگواری و بخشندگی است و این دو بزرگوار نمادهای تام و تمام کرامت الهی هستند. این دهه فرصتی است برای ترویج فرهنگ احسان و نیکوکاری در جامعه.
امام رضا (ع) به «امام رئوف» و «سلطان کرامت» مشهورند. در سیره ایشان آمده است که تمام دارایی خود را در روز عرفه انفاق کردند و همواره با فقرا بر سر یک سفره مینشستند. نیکوکاران و خیرین با تأسی به این سیره عملی، تلاش میکنند تا باری از دوش نیازمندان بردارند.
قدردانی از کسانی که کار خیر میکنند، طبق فرمایش «من لم یشکر المخلوق لم یشکر الخالق» واجب است. روز ولادت امام رضا (ع) بهترین زمان برای این قدردانی است تا انگیزه نیکوکاران برای ادامه مسیر تقویت شود و فرهنگ خیرخواهی به عنوان یک ارزش رضوی در جامعه نهادینه گردد.
خیر رضوی کسی است که کمکش بدون منت و اذیت باشد، آبروی نیازمند را حفظ کند، و بهترین چیزی که دوست دارد را انفاق کند. همچنین ادب در برابر نیازمند و تواضع در هنگام بخشش از ویژگیهای بارز سیره امام هشتم است که خیرین باید الگو قرار دهند.
فعالیتهای خیریه که در سایه نام اهل بیت انجام میشود، باعث افزایش سرمایه اجتماعی و اعتماد عمومی میشود. وقتی مردم میبینند که به نام امام رضا (ع) گرهای از کارشان باز میشود، محبتشان به اهل بیت و همبستگیشان با یکدیگر بیشتر میگردد.
