دعاهای سی روزه ماه رمضان را «ابن عباس» از پیامبر اکرم (ص) نقل کرده است. این دعاها در کتابهای معتبری مانند «البلد الامین» و «مصباح» کفعمی و «زاد المعاد» علامه مجلسی آمده است. هرچند برخی در سند آنها بحث کردهاند، اما به دلیل قاعده «تسامح در ادله سنن» (آسانگیری در مستحبات) و محتوای عالی آنها، قرنهاست که مورد توجه و قرائت مومنان است.
همه دعاها با «اللهم» (خدایا) شروع میشوند و در هر دعا، ۳ تا ۴ درخواست مشخص از خداوند مطرح میشود. پایان دعاها نیز معمولاً با توسل به یکی از صفات خداوند (مانند ارحم الراحمین، بصیر، سمیع و...) خاتمه مییابد که با محتوای دعا تناسب دارد.
انسان موجودی است که نیاز به تنوع و تجدید قوا دارد. تقسیم معارف الهی در قالب ۳۰ دعای کوتاه، باعث میشود روزهدار هر روز با یک انگیزه و هدفگذاری جدید (مثل تمرکز بر قناعت، یتیمنوازی، یا توکل) روز خود را آغاز کند و دچار روزمرگی نشود.
این دعاها یک دوره فشرده خودسازی هستند. مثلاً وقتی در روز ششم میخوانیم «خدایا مرا به واسطه گناهانم خوار نکن»، تلنگری است برای حفظ عزت نفس و دوری از گناه. یا در روز هشتم که «مهربانی با ایتام» را میخواهیم، ما را به سمت عمل گرایی سوق میدهد.
امروزه دعاهای روزانه به صورت عکسنوشته، صوت و کلیپ در دسترس هستند. نصب اپلیکیشنهای مذهبی یا دنبال کردن کانالهای معتبر، دسترسی به دعای هر روز را آسان میکند.
