داستان فناوری هستهای ایران، تنها یک داستان علمی نیست؛ بلکه روایتگر یک حماسه عظیم مقاومت است. ملتی که درگیر جنگ تحمیلی، تحریمهای اقتصادی و فشارهای سیاسی بود، تصمیم گرفت وارد یکی از انحصاریترین باشگاههای علمی جهان شود. متنهای حماسی درباره این روز، بازتابدهنده این روحیه جنگندگی است. هر سانتریفیوژی که میچرخد، نمادی از یک سنگر فتح شده است. این دستاورد نشان داد که اراده انسانی و ایمان الهی، قویتر از تمام محدودیتهای مادی و تکنولوژیک است.
در ادبیات حماسی روز ملی فناوری هستهای، نقش خون شهدا محوری است. ترور دانشمندان هستهای توسط سرویسهای جاسوسی بیگانه، به جای ایجاد ترس، موجی از خشم انقلابی و انگیزه مضاعف ایجاد کرد. حماسه هستهای ایران با خون کسانی نوشته شد که آزمایشگاه را محراب عبادت و شهادت دیدند. این متون تأکید میکنند که این فناوری «امانت شهیدان» است و حفظ و توسعه آن، وظیفهای شرعی و ملی محسوب میشود.
این شعار که سالها در راهپیماییها و تجمعات طنینانداز شد، تجلی خواست عمومی ملت ایران برای دستیابی به حقوق قانونی و علمی خود بود. متنهای حماسی این روز، یادآور روزهایی هستند که مردم کفنپوش از حق کشور برای پیشرفت دفاع کردند. این شعار فراتر از یک درخواست سیاسی، به نماد عزتطلبی و عدم پذیرش استانداردهای دوگانه غرب تبدیل شد.
دشمنان تصور میکردند با تحریم قطعات و مواد اولیه، چرخ هستهای ایران از حرکت میایستد. اما دانشمندان ایرانی با مهندسی معکوس و نوآوری، تمام قطعات را بومیسازی کردند. ادبیات حماسی این روز، این «شکست مفتضحانه تحریم» را جشن میگیرد و بر توان داخلی تأکید میکند. این پیام مهمی دارد: وقتی راه بسته میشود، ایرانی راه جدیدی میسازد.
ایران هستهای، ایران قدرتمند است. در منطقهای که پایگاههای نظامی بیگانگان حضور دارند، داشتن فناوری برتر بومی، وزن ژئوپلیتیک ایران را افزایش داده است. متون حماسی با اشاره به این اقتدار، حس غرور ملی را در مخاطب بیدار میکنند و یادآور میشوند که امنیت و احترام امروز، نتیجه همین ایستادگی و پیشرفت علمی است.
