عمل قرآن به سر گرفتن در شبهای قدر، به ویژه شب بیست و سوم که محتملترین شب قدر است، نمادی از پناه بردن به کلام الهی است. وقتی قرآن را باز میکنیم و مقابل صورت میگیریم، یعنی به حقانیت آن شهادت میدهیم و وقتی آن را بر سر میگذاریم، یعنی عقل و اندیشه خود را تحت سایه هدایت وحی قرار میدهیم. این کار نشاندهنده تسلیم محض در برابر پروردگار و واسطه قرار دادن کتاب او برای طلب مغفرت است.
یکی از مهمترین آداب این مراسم، داشتن طهارت است. وضو داشتن هنگام لمس خطوط قرآن واجب و هنگام در دست گرفتن آن بسیار مستحب است. اما مهمتر از طهارت جسم، طهارت جان است. استغفار پیش از مراسم، دل را از زنگار گناه پاک میکند و آینهی وجود را برای دریافت انوار الهی آماده میسازد. ادب حکم میکند که با لباسی تمیز و بویی خوش به محضر کلام خدا برویم.
مراسم قرآن به سر، تجلی حدیث ثقلین است. در این مراسم ما هم قرآن را شفیع قرار میدهیم و هم به چهارده معصوم (ع) متوسل میشویم. قسم دادن خداوند به حق پیامبر (ص) و اهل بیت ایشان (ع)، کلید قفلهای بسته است. در شب بیست و سوم، تاکید بر نام مبارک امام زمان (عج) حال و هوای خاصی دارد، زیرا ایشان صاحب شب قدر و امضاکننده مقدرات هستند.
صرف نگه داشتن قرآن بر سر کافی نیست؛ ادب واقعی در حضور قلب است. باید متوجه باشیم که در چه موقعیت عظیمی قرار داریم. نگاه کردن به اطراف، صحبت کردن با دیگران یا فکر کردن به امور دنیوی، خلاف ادب این مجلس است. باید تمام حواس متوجه خالق باشد و زبان و دل هماهنگ با هم، نامهای مقدس را صدا بزنند.
در روایات اهل بیت (ع)، شب بیست و سوم ماه رمضان به عنوان «لیلة الجهنی» و محتملترین شب قدر معرفی شده است. به همین دلیل، آداب قرآن به سر گرفتن در این شب اهمیت دوچندانی دارد. در این شب است که تقدیر نهایی امضا میشود، لذا رعایت ادب و خشوع در این مراسم میتواند سرنوشت یک سال آینده انسان را به بهترین شکل رقم بزند.
