متن خداحافظی با نوروز و سپردن سبزه به آب روان 1405

سبزه را به آب می‌سپارم تا غم‌ها را با خود ببرد و زلالی آب، روشنی‌بخش روزهای پیش رویمان باشد.

نوروز با تمام زیبایی‌هایش می‌رود و ما سبزه امید را به دست جریان زندگی می‌سپاریم. بدرود ای بهارِ آغازین.

این سبزه گواه دوازده روز انتظار و شادمانی بود؛ اکنون آن را به آب روان می‌بخشم تا چرخه طبیعت تکرار شود.

خدایا! همانگونه که سبزه را به آب می‌سپارم، دلم را به دریای رحمتت پیوند می‌زنم. سالی پر از برکت مقدر فرما.

آب روان، آیینه‌ی گذر عمر است. سبزه را بدرقه می‌کنیم و با دلی سبک، به استقبال روزهای کاری می‌رویم.

گره‌های سبزه باز می‌شوند و آرزوها در جریان آب جاری؛ باشد که به اقیانوس اجابت برسند.

خداحافظ نوروز زیبا، خداحافظ تعطیلات شیرین. سبزه را نثار طبیعت می‌کنم و سلام می‌کنم به تلاشی دوباره.

به آب می‌گویم: این سبزه امانت بهار بود، آن را ببر و سرسبزی و خرمی را به سرزمینم بازگردان.

سبزه در آب می‌رقصد و می‌رود؛ نمادی از گذشتن و دل نبستن. آموختیم که باید جاری بود و رفت.

پایان سیزده، آغاز یک سفر تازه است. با سپردن سبزه به آب، دل را از کینه‌ها می‌شوییم و زلال می‌شویم.

خدایا به حق لطافت آب و سرسبزی این نعمت، گناهان ما را پاک کن و سالی سرشار از پاکی نصیبمان گردان.

سبزه را به آب می‌سپاریم و توکل می‌کنیم بر آن زنده‌ای که هرگز نمی‌میرد. یا مدبر اللیل و النهار، حال ما را نیکو گردان.

در غروب سیزده بدر، با سپردن سبزه به آب، از خداوند می‌خواهیم که جریان زندگی‌مان را به سمت سعادت هدایت کند.

ای خدای طبیعت، این سبزه نشانه‌ای از قدرت تو بود؛ آن را به نشانه شکرگزاری به دامان طبیعت بازمی‌گردانیم.

پروردگارا، غم و اندوه را از خانه‌هایمان دور کن، همانطور که آب این سبزه را با خود می‌برد.

با نام خدا و صلوات بر محمد و آل محمد، سبزه را به آب روان می‌سپارم به نیت سلامتی و ظهور حضرت حجت (عج).

خدایا رزق و روزی ما را همچون آب روان، فراوان و پاکیزه قرار ده.

به امید آنکه تمام بیماری‌ها و بلاها همراه این سبزه از وجودمان و جامعه‌مان دور شود. الهی آمین.

سبزه نماد رویش است و آب نماد روشنایی؛ خدایا نور ایمان را در دل‌هایمان برویان.

در آخرین لحظات نوروز، دلمان را به خدا می‌سپاریم و با امید به فضل او، سبزه را راهی سفر طبیعت می‌کنیم.

خداحافظ نوروز، سلام زندگی. سبزه را برد آب، غم را برد خواب.

سبزه رفت و غم‌ها رفت، شادی ماند و امید.

به آب می‌سپارمت ای سبزه‌ی خاطرات، سفرت بخیر.

سیزده‌تون به در، غصه‌هاتون به سر، سبزه‌تون به آب.

آبِ روان، غم‌ها را بشوی و ببر. سیزده بدر مبارک.

یه سبزه، یه دریا آرزو، سپردم به خدا.

جاری باش مثل آب، سبز باش مثل سبزه. خداحافظ تعطیلات.

سبزه رو دادم به آب، دلم رو دادم به آفتاب.

پایانِ قصهِ نوروز، آغازِ فصلِ تلاش. سبزه در آب رقصان شد.

خدایا به امید تو، نه به امید سبزه و گره. راضی‌ام به رضای تو.

رسم دیرینه‌مان را بجا می‌آوریم؛ سبزه به آب و دل به خدا. سالی خوش داشته باشید.

یادش بخیر قدیم‌ها، همه با هم سبزه‌ها را می‌انداختیم تو رودخانه. این رسم بماند به یادگار.

بوی کاهو و سکنجبین، صدای آب روان، و رقص سبزه در جویبار؛ سیزده بدر یعنی این.

به رسم نیاکان، سبزه را پیشکش آب می‌کنیم تا برکت به کشتزارها و سفره‌هایمان بازگردد.

گره زدیم و به آب دادیم؛ باشد که بختمان باز و دلمان شاد گردد.

این سبزه که بر سفره هفت سین نشست، حالا مسافر آب‌های روان است. چرخه حیات ادامه دارد.

مثل مادربزرگ‌ها، با نیت خیر سبزه را به دست آب می‌دهیم و دعا می‌کنیم برای عاقبت بخیری.

سنت‌ها زنده‌اند تا امید زنده بماند. سبزه به آب سپردن، یعنی ایمان به بازگشت بهار.

در دل طبیعت، رسمی کهن را تازه می‌کنیم. سبزه می‌رود تا زندگی جریان داشته باشد.

خداحافظی با سبزه عید، دلتنگی دارد اما نویدبخش روزهای روشن آینده است.