حکیم ابوالقاسم فردوسی، با سرودن شاهنامه، کاری فراتر از خلق یک اثر ادبی انجام داد. او در زمانی که زبان و فرهنگ ایرانی در معرض نابودی و استحاله بود، با همتی سیساله، گنجینهای از واژگان، اساطیر، تاریخ و خرد ایرانی را گردآوری و حفظ کرد. تبریک زادروز او به اساتید ادبیات، در واقع تقدیر از کسانی است که راه او را ادامه میدهند و نمیگذارند این مشعل خاموش شود.
در دنیای مدرن امروز، فاصله گرفتن نسل جوان از متون کلاسیک یک چالش جدی است. اساتید ادبیات دانشگاه با روشهای نوین تدریس و تحلیلهای عمیق، نقش پل ارتباطی میان اندیشههای هزار ساله فردوسی و دغدغههای انسان امروزی را ایفا میکنند. آنها نشان میدهند که درسهای شاهنامه (خرد، دادگری، میهندوستی) محدود به زمان نیستند و برای امروز ما نیز راهگشا هستند.
برخلاف تصور برخی که شاهنامه را تنها کتاب جنگ و نبرد میدانند، این اثر سرشار از آموزههای اخلاقی، فلسفی و انسانی است. ستایش خرد، نکوهش دروغ، احترام به زنان، و تأکید بر دادگری پادشاهان، از مضامین اصلی آن است. در پیامهای تبریک به اساتید، اشاره به این ابعاد انسانی و اخلاقی، نشاندهنده درک عمیق دانشجو از محتوای دروس است.
اگرچه در تقویم رسمی 25 اردیبهشت روز بزرگداشت فردوسی است، اما اول بهمن در بسیاری از منابع به عنوان زادروز ایشان ذکر شده است. این تاریخ فرصتی مضاعف برای دانشگاهیان و اهالی فرهنگ است تا در میانه سال تحصیلی و در فصل زمستان، یاد و نام این شاعر بزرگ را گرامی بدارند و فضای دانشگاه را با عطر حماسه معطر کنند.
رابطه استاد و دانشجو در فرهنگ ایرانی، رابطهای مبتنی بر ادب و احترام متقابل است. ارسال پیام تبریک در مناسبتهای فرهنگی مرتبط با رشته تحصیلی (مانند زادروز فردوسی برای ادبیات)، نشاندهنده هوش اجتماعی دانشجو و علاقهمندی او به موضوع درس است. استفاده از الفاظ رسمی، اشعار مرتبط و لحن قدرشناسانه، تأثیر این پیام را دوچندان میکند.
