زندگینامه و مبارزات انقلابی شهید نواب صفوی 1404

سید مجتبی میرلوحی معروف به نواب صفوی در سال 1303 شمسی در محله خانی‌آباد تهران دیده به جهان گشود.

او تحصیلات ابتدایی را در تهران گذراند و سپس برای کار به شرکت نفت آبادان رفت، اما به دلیل اعتراض به رفتار انگلیسی‌ها اخراج شد.

سید مجتبی برای ادامه تحصیلات حوزوی عازم نجف اشرف شد و از محضر اساتیدی چون علامه امینی بهره برد.

در نجف با افکار انحرافی کسروی آشنا شد و برای دفاع از اسلام و مناظره با او به ایران بازگشت.

او در سال 1324 جمعیت فداییان اسلام را با هدف اجرای احکام اسلامی و مبارزه با ظلم تشکیل داد.

نواب صفوی سفرهایی به کشورهای اسلامی از جمله مصر و اردن داشت و در کنفرانس‌های اسلامی سخنرانی‌های آتشینی ایراد کرد.

او از پیشگامان وحدت اسلامی و مسئله آزادی فلسطین بود و با رهبران اخوان‌المسلمین دیدار داشت.

سرانجام پس از سال‌ها مبارزه و زندان، در 27 دی ماه 1334 به همراه سه تن از یارانش تیرباران شد و به شهادت رسید.

پیکر او ابتدا در مسگرآباد دفن شد و بعدها مخفیانه به وادی‌السلام قم منتقل گردید.

همسر ایشان، دختر یکی از رهبران قیام مسجد گوهرشاد بود که نشان از پیوند عمیق او با خاندان‌های مبارز دارد.

شجاعت کم‌نظیر: نواب از هیچ قدرتی جز خدا نمی‌ترسید و در دادگاه‌های نظامی با صلابت سخن می‌گفت.

غیرت دینی: او تاب تحمل توهین به مقدسات را نداشت و تمام زندگی‌اش را وقف دفاع از اسلام کرد.

بیان نافذ: سخنرانی‌های نواب چنان شورانگیز بود که مخاطبان را میخکوب می‌کرد و حتی دشمنان را تحت تأثیر قرار می‌داده.

اخلاص: تمام اقدامات او، حتی مبارزات مسلحانه، بر اساس تکلیف شرعی و برای رضای خدا بود.

ساده‌زیستی: با وجود نفوذ و شهرت، زندگی بسیار ساده‌ای داشت و به مادیات دنیا بی‌توجه بود.

جاذبه شخصیتی: بسیاری از لات‌ها و افراد جاهل مسلک تهران با دیدن منش نواب، توبه کرده و مرید او شدند.

هوش سیاسی: او زودتر از بسیاری از سیاسیون، خطر نفوذ اسرائیل و آمریکا را درک کرد.

ارادت به اهل بیت: عشق او به امام حسین (ع) و حضرت زهرا (س) محرک اصلی او در مبارزات بود.

نظم و تشکیلات: او توانست در دوران خفقان، یک تشکیلات منسجم زیرزمینی با قواعد دقیق ایجاد کند.

شفقت با مردم: در برابر ظالمان شیر بود، اما در برابر مردم عادی و فقرا بسیار متواضع و مهربان بود.

اعدام انقلابی احمد کسروی: نخستین اقدام فداییان برای مقابله با توهین به مقدسات و دین‌زدایی.

مبارزه با هژیر: عبدالحسین هژیر که عامل تقلب در انتخابات و سرسپرده دربار بود، توسط فداییان اعدام انقلابی شد.

اعدام رزم‌آرا: مهم‌ترین اقدام سیاسی که منجر به ملی شدن نفت شد.

ترور حسین علاء: در اعتراض به پیمان سنتو و الحاق ایران به پیمان‌های نظامی غربی انجام شد.

حمایت از فلسطین: نواب صفوی شخصاً به بیت‌المقدس رفت و در آنجا علیه اشغالگران صهیونیست سخنرانی کرد.

مخالفت با دفن رضاشاه: فداییان اسلام تظاهرات گسترده‌ای علیه بازگرداندن جنازه رضاشاه به قم به راه انداختند.

ملاقات با شاه: در دیداری که با شاه داشت، با اقتدار بر لزوم اجرای احکام اسلام تأکید کرد و شاه را به وحشت انداخت.

زندان‌های مکرر: او بارها دستگیر و شکنجه شد اما هرگز از مواضع خود عقب‌نشینی نکرد.

کادرسازی: تربیت جوانانی مؤمن و انقلابی که بعدها بدنه انقلاب اسلامی سال 57 را تشکیل دادند.

وصیت‌نامه: آخرین پیام او دعوت به بیداری، اتحاد مسلمین و ادامه مبارزه تا پیروزی اسلام بود.

رهبر انقلاب می‌فرمایند: وقتی نواب به مشهد آمد، من طلبه جوانی بودم. سخنان او چنان آتشی در جان من انداخت که هنوز شعله‌اش خاموش نشده است.

می‌گویند در لحظه اعدام، افسر آتش دستور داد چشمانشان را ببندند، اما نواب گفت: ما می‌خواهیم با چشمان باز به استقبال شهادت برویم.

یکی از زندانبانان می‌گفت: صوت قرآن و مناجات نواب در شب‌های زندان، همه ما را منقلب می‌کرد.

در سفر به مصر، وقتی نواب شروع به صحبت کرد، جوانان مصری چنان به وجد آمدند که او را روی دوش گرفتند.

نواب همیشه می‌گفت: اسلام دین سکوت و گوشه‌نشینی نیست، دین شمشیر و قیام است برای عدالت.

وقتی کسروی قرآن را سوزاند، نواب دیگر تاب نیاورد و درس و بحث در نجف را رها کرد و گفت جایز نیست وقتی به دین خدا توهین می‌شود، ما فقط درس بخوانیم.

در دادگاه خطاب به قاضی گفت: شما کوچکتر از آن هستید که مرا محاکمه کنید، من فقط در برابر خدا پاسخگو هستم.

روزی که تیرباران شدند، آسمان تهران گرفته بود و مردم مخفیانه برایشان گریه می‌کردند.

نواب حتی در زندان هم کلاس اخلاق و احکام برای زندانیان دایر کرده بود.

او معتقد بود که لباس روحانیت، لباس سربازی امام زمان (عج) است و باید در میدان جهاد خاکی شود.