در نظام آموزشی، هیچ پایهای به اندازه کلاس اول ابتدایی حساس و سرنوشتساز نیست. معلم کلاس اول، نه تنها مسئولیت آموزش خواندن و نوشتن را بر عهده دارد، بلکه معمار خشت اول بنای شخصیت اجتماعی و تحصیلی کودک است. اگر این خشت اول با عشق، صبوری و مهارت نهاده شود، دیوار دانایی کودک تا ثریا صاف و استوار بالا میرود. ۱۲ اردیبهشت فرصتی است تا به طور ویژه از این معماران دلسوز قدردانی کنیم.
جمله «بابا آب داد» تنها یک جمله ساده خبری نیست؛ بلکه نمادی از ورود میلیونها ایرانی به دنیای سواد و آگاهی است. این جمله و تصویر مهربان معلمی که دست لرزان کودک را برای نوشتن آن هدایت میکرد، در حافظه جمعی ما حک شده است. روز معلم برای بزرگسالان، فرصتی برای مرور این خاطرات شیرین و ادای احترام به کسانی است که چراغ دانایی را برای اولین بار در ذهنشان روشن کردند.
آموزش به کودکانی که تازه از محیط خانه جدا شدهاند و تمرکز کوتاهی دارند، نیازمند مهارتهای روانشناختی و صبری ایوبوار است. معلم کلاس اول باید همزمان نقش آموزگار، مادر/پدر، مشاور و همبازی را ایفا کند. تبدیل ترس کودک از مدرسه به اشتیاق برای یادگیری، هنری است که تنها از عهده این فرشتگان زمینی برمیآید. سختی کار آنان در آموزش حروف و صداها، شایسته بالاترین تکریمهاست.
تحقیقات نشان میدهد که یادگیری در سنین کودکی رابطه مستقیمی با احساس امنیت و محبت دارد. معلم کلاس اولی که با لبخند و آغوش باز پذیرای دانشآموزان است، بستر رشد مغزی و عاطفی آنان را فراهم میکند. بسیاری از ما هنوز چهره، صدا و حتی بوی عطر معلم کلاس اول خود را به یاد داریم، چرا که او اولین کسی بود که به ما حس توانمند بودن را هدیه داد.
همکاری و همدلی والدین با معلم کلاس اول، تأثیر معجزهآسایی بر پیشرفت کودک دارد. وقتی کودک میبیند که والدینش با احترام و قدرشناسی از معلم یاد میکنند، جایگاه معلم در ذهن او تثبیت میشود. روز معلم بهترین زمان است تا والدین با پیامهای تشکر و حضور در مدرسه، به فرزندان خود درس قدرشناسی بیاموزند و خستگی را از تن آموزگاران بزدایند.
