شوخی با موضوعاتی مثل «خوردن» و «یخچال» در عید فطر، بخشی از فرهنگ طنز شفاهی مردم است که نشاندهنده شادی و نشاط پس از یک ماه عبادت سخت است. این شوخیها نه تنها توهین به ماه رمضان نیست، بلکه بیانگر جنبه انسانی و ضعفهای جسمانی بشر است که خداوند نیز بر آن آگاه است. اسلام با شادی و شوخیهای حلالی که غیبت و توهین در آن نباشد، مخالفتی ندارد و آن را باعث «ادخال سرور» میداند.
پایان ماه رمضان به معنای تغییر ناگهانی الگوی غذایی است. بدن که ۳۰ روز به غذا نخوردن در روز عادت کرده بود، ناگهان با آزادی عمل مواجه میشود. طنزهای «حمله به یخچال» در واقع واکنشی روانی به این تغییر وضعیت و بازگشت به آزادیهای حلال است. یخچال در این جوکها نماد «منبع انرژی» و «دوست قدیمی» است که دوباره در دسترس قرار گرفته است.
هرچند شوخی با حمله به یخچال خندهدار است، اما از نظر پزشکی و دینی، پرخوری (شکمبارگی) در روز عید فطر مذموم است. معدهای که یک ماه استراحت کرده، توانایی هضم حجم زیادی از غذا را ندارد. زیادهروی در خوردن میتواند منجر به مشکلات گوارشی شود و شیرینی عید را تلخ کند. این طنزها تلنگری است تا مراقب رفتار غذایی خود باشیم.
این شوخیها نوعی جشن پیروزی است؛ پیروزی بر نفس و تشنگی. وقتی کسی میگوید «حمله به یخچال»، در واقع دارد با زبان طنز میگوید: «من توانستم ۳۰ روز جلوی خودم را بگیرم و حالا پاداشم را میخواهم». این حس رهایی و پیروزی، ذات عید فطر است.
امروزه این نوع طنزها خوراک اصلی استوریها و کپشنهای اینستاگرام در روز عید است. اشتراکگذاری این متنهای بامزه، باعث خنده دوستان و اقوام میشود و فضای عید را صمیمیتر میکند. خنداندن دیگران در روز عید، خود یک عیدی معنوی محسوب میشود.
