کش آمدن پنیر پیتزا که در اصطلاح علمی به آن Stretchability میگویند، یکی از لذتبخشترین پدیدههای فیزیکی در آشپزی است. این ویژگی به دلیل ساختار پروتئینی کازئین در پنیر موزارلا است که وقتی حرارت میبیند، پیوندهایش شل شده و بدون گسستن کش میآید. اشعار طنز درباره این موضوع، در واقع ستایشی از این پدیده جذاب و اشتهاآور است.
علاوه بر طعم، پنیر پیتزا حاوی کازومورفین است که نوعی مخدر طبیعی خفیف محسوب میشود و در مغز احساس آرامش و لذت ایجاد میکند. شاید به همین دلیل است که شاعران طنزپرداز، پیتزا را دوای درد و مسکن روح مینامند. این واکنش شیمیایی مغز، سوژه خوبی برای شوخی با اعتیاد ما به پیتزاست.
پیتزا به عنوان نماد غذای مدرن و محبوب، جایگاه ویژهای در طنز اجتماعی پیدا کرده است. تقابل بین رژیم غذایی و وسوسه پیتزا، دعوا بر سر تکه آخر، و کثیف کاریهای ناشی از کش آمدن پنیر، همگی دستمایه اشعاری شدهاند که لبخند را به لب میآورند و لحظات خوردن را شیرینتر میکنند.
اگرچه شعر کلاسیک ما پر از وصف کباب و می و معشوق است، اما طنزپردازان معاصر با وارد کردن غذاهایی مثل پیتزا به قالبهای کلاسیک (مثل دوبیتی و غزل)، تضاد خندهداری ایجاد میکنند. توصیف «کش آمدن پنیر» با زبان ادبی فاخر، پارادوکسی ایجاد میکند که شنونده را به خنده وامیدارد.
خواندن یا شنیدن یک شعر بامزه درباره غذا قبل یا حین خوردن، فضای دورهمی را شادتر میکند. خنده باعث ترشح اندروفین میشود و استرس را کاهش میدهد، که این خود به هضم بهتر غذا کمک میکند. بنابراین، خواندن این اشعار در روز جهانی پیتزا، چاشنی فوقالعادهای برای سفره شماست.
