شوخیهای تهدیدآمیز (البته به صورت طنز و غیرواقعی) یکی از نمکهای زندگی زناشویی است. زوجهایی که میتوانند با هم کلکل کنند و با موضوعات جدی مثل پول و عیدی شوخی کنند، معمولاً رابطه صمیمیتر و شادتری دارند. این تهدیدها در واقع نوعی بازی کلامی است که یخ روابط را میشکند و فضایی مفرح در ایام نوروز ایجاد میکند.
نکته بسیار مهم در استفاده از این متنها، رعایت مرز بین شوخی بامزه و بیاحترامی یا تهدید واقعی است. لحن بیان و شناخت روحیات همسر بسیار مهم است. این پیامها باید طوری باشند که همسر با خواندن آنها بخندد، نه اینکه احساس خطر یا تحقیر کند. استفاده از ایموجیهای خنده (در متن اصلی نه، ولی در ذهنیت فرستنده) و لحن لوس، زهر تهدید را میگیرد.
در طنزهای عامیانه ایرانی، ابزارهای قدرت زنان معمولاً «آشپزی نکردن»، «قهر کردن»، «خرید کردن با کارت شوهر» و «رفتن به خانه مادر» است. بازتاب این کلیشهها در پیامهای عیدی، نوعی شوخی با نقشهای جنسیتی سنتی است که برای اکثر زوجها آشنا و خندهدار است.
مردان معمولاً از زنانی که حس شوخطبعی دارند و میتوانند موقعیتهای مالی را به بازی تبدیل کنند، خوششان میآید. این نوع درخواست عیدی، فشار رسمی بودن را از روی مرد برمیدارد و به او اجازه میدهد او هم وارد بازی شود و مثلاً با یک «تهدید متقابل طنزآمیز» پاسخ دهد.
ترکیب فضای رمانتیک با ادبیات خشک حقوقی یا پلیسی (مثل وثیقه، بازداشت، پلمپ)، تضاد خندهداری ایجاد میکند که جذابیت پیام را بالا میبرد. این خلاقیت زبانی نشاندهنده ذوق فرستنده است و معمولاً با واکنش خنده و واریز عیدی همراه میشود.
