گرمایش جهانی (Global Warming) به افزایش میانگین دمای سطح زمین، اقیانوسها و جو گفته میشود که عمدتاً ناشی از انتشار گازهای گلخانهای (مانند دیاکسید کربن و متان) توسط فعالیتهای انسانی است. استفاده از سوختهای فسیلی، جنگلزدایی و کشاورزی صنعتی از عوامل اصلی این پدیده هستند.
ایران به دلیل موقعیت جغرافیایی خود در کمربند خشک و نیمهخشک، به شدت در برابر تغییر اقلیم آسیبپذیر است. کاهش بارندگی، خشک شدن تالابها و دریاچهها (مانند ارومیه)، افزایش پدیده گرد و غبار، آتشسوزی جنگلهای زاگرس و سیلابهای ناگهانی، همگی از نشانههای تأثیر گرمایش زمین بر کشور ما هستند.
ما آخرین نسلی هستیم که فرصت دارد از وقوع فاجعه اقلیمی جلوگیری کند. سکوت و بیتفاوتی در برابر گرمایش زمین، نه تنها یک اشتباه استراتژیک، بلکه یک سقوط اخلاقی است. هر یک از ما با تغییر سبک زندگی، میتوانیم بخشی از راهحل باشیم.
ردپای کربنی (Carbon Footprint) معیاری است برای سنجش میزان گازهای گلخانهای که توسط فعالیتهای یک فرد، سازمان یا کشور تولید میشود. کاهش مصرف گوشت قرمز، استفاده از حملونقل عمومی، و عایقبندی ساختمانها راههایی برای کاهش این ردپا هستند.
با وجود تمام هشدارها، هنوز دیر نشده است. توسعه انرژیهای تجدیدپذیر (خورشیدی و بادی)، کاشت میلیاردها درخت و اصلاح الگوی مصرف آب و کشاورزی، میتواند روند گرمایش را کند کرده و زمین را نجات دهد. آگاهیبخشی اولین قدم است.
