ایران عزیز ما شبیه یک قالی نفیس است که هر قوم و زبانی، یک گل یا نقش بر این قالی است. زبانهای ترکی، کردی، لری، عربی، بلوچی، گیلکی، مازنی و... هر کدام دارای ادبیات، شعر و ضربالمثلهای غنی هستند که به فرهنگ ملی ما عمق و زیبایی بخشیدهاند. حفظ این زبانها، حفظ زیبایی این قالی ایرانی است.
وقتی به زبان مادری کسی به او تبریک میگویید، پیامی فراتر از کلمات منتقل میکنید؛ پیام احترام، پذیرش و محبت عمیق. این کار نشان میدهد که شما هویت او را به رسمیت میشناسید و برایش ارزش قائلید. در روز جهانی زبان مادری، ارسال پیام تبریک به زبانهای قومی، بهترین راه برای تقویت پیوندهای عاطفی میان هموطنان است.
اگرچه زبانهای اقوام ایرانی متفاوت به نظر میرسند، اما به دلیل قرنها همزیستی، داد و ستد واژگانی بسیاری بین آنها و زبان فارسی رخ داده است. بسیاری از واژهها، باورها و ضربالمثلها در بین اقوام مشترک است که نشاندهنده ریشههای فرهنگی درهمتنیده ملت ایران است.
در کنار احترام به تمام زبانهای مادری، زبان فارسی به عنوان زبان رسمی و ملی، نقش حیاتی در ارتباط میان اقوام دارد. همه ما در کنار زبان مادری خود، به زبان فارسی عشق میورزیم زیرا زبان شعر، ادب و ارتباط همه ایرانیان با یکدیگر است. وحدت در کثرت، ویژگی بارز فرهنگ ماست.
هر لهجه و گویشی، عطر و بوی خاک همان منطقه را دارد. تمسخر لهجهها سمی برای وحدت ملی است. فرهنگسازی برای احترام به تمام لهجهها و لذت بردن از شنیدن تنوع گفتاری در کشور، وظیفه همه ماست. روز زبان مادری فرصتی است تا با افتخار به لهجه خود صحبت کنیم و به لهجه دیگران گوش دهیم.
