دلنوشته ای برای زیارت جامعه کبیره یادگار امام هادی 1405

سلام بر شما ای خاندان نبوت؛ جامعه کبیره، شناسنامه شیعه است. وقتی می‌خوانم: السلام علیکم یا اهل بیت النبوه... دلم در سامرا پر می‌کشد. امام هادی (ع) چه کرد با این کلمات؟ هر فرازش یک کلاس درس عرفان است. آقای من، ممنون که راه سخن گفتن با خودتان را به ما آموختید.

جامعه کبیره، نردبان آسمان است. امام هادی (ع) کلمات را کنار هم چید تا ما لکنت زبانمان در برابر خدا و اولیایش برطرف شود. وقتی می‌گوییم: و معدن الرساله... یعنی شما اصل و ریشه همه خوبی‌هایید. شهادت نویسنده این زیارت‌نامه تسلیت باد.

می‌نشینم روبروی ضریح خیالی‌تان در سامرا و جامعه کبیره را باز می‌کنم. چه عظمتی! چه شکوهی! امام هادی (ع) در حصار بود، اما با این زیارت، روح ما را آزاد کرد. آزادسازی انسان از بند جهل، هنر هادی امت بود.

هر بار که جامعه کبیره می‌خوانم، حس می‌کنم امام هادی (ع) روبرویم نشسته و دارد یاد می‌دهد که چگونه باید در برابر امام معصوم ادب کرد. این زیارت، اوج ادب و اوج معرفت است. میراث سامرا، گنجینه‌ای است که پایان ندارد.

زیارت جامعه، دریایی است که ساحل ندارد. غوص کردن در این دریا، کار هر کسی نیست. دل می‌خواهد و اشک. ممنونیم ای امام هادی که این اقیانوس را به ما هدیه دادی.

بأبی انتم و امی و نفسی... چه تعبیر عاشقانه‌ای. پدر و مادر و جانم فدای شما. این یعنی اوج دلدادگی که امام هادی (ع) به ما یاد داد.

و ساسه العباد... شما سیاستمداران بندگانید. یعنی راه و رسم زندگی و مدیریت جامعه را باید از شما آموخت، نه از مکتب‌های غربی و شرقی.

و ارکان البلاد... شما ستون‌های شهرید. شهری که امام ندارد، ویرانه است. سامرا با وجود شما آباد بود، حتی اگر در محاصره بودید.

من اتاکم نجی و من لم یاتکم هلک... هر کس به سوی شما آمد نجات یافت و هر کس نیامد هلاک شد. این خط قرمز شیعه است که امام هادی (ع) ترسیم کرد.

عادتکم الاحسان و سجیتکم الکرم... عادت شما احسان است. پس ما هم امید داریم به احسانتان ای خاندان کرم. ما را دست خالی برنگردانید.

جامعه کبیره، منشور امام شناسی است. شهادت معلم این منشور، امام هادی (ع) تسلیت.

کاش می‌شد در سامرا، زیر گنبد طلایی، جامعه کبیره بخوانیم و برای غربت امام هادی (ع) اشک بریزیم.

هدیه امام هادی (ع) به ما، یک دوره کامل خداشناسی و امام شناسی در قالب زیارت بود.

زیارت جامعه، ریسمان محکمی است که ما را به ولایت گره می‌زند. کور باد چشمی که این نور را نمی‌بیند.

امشب جامعه کبیره می‌خوانم به نیت فرج. که امام هادی (ع) فرمودند شما پناهگاه و ملجأ مایید.

یا ابالحسن؛ قلمت چه اعجازی داشت. کلماتت هنوز زنده اند و نفس می‌کشند. شهادتت داغی است بر دل واژه‌ها.

ای هادی دل‌ها؛ تو در تبعید بودی اما کلامت مرزها را درنوردید. جامعه کبیره ات امروز در تمام حرم ها طنین انداز است.

آقای من؛ ما خدا را با زیارت جامعه شناختیم. تو آینه تمام نمای اوصاف الهی هستی.

امشب به کوری چشم دشمنانی که می‌خواستند نامت را محو کنند، نوای جامعه کبیره در عالم می‌پیچد.

یا امام هادی؛ دست ما را بگیر و به حق این زیارت شریفه، ما را در زمره عارفین به حقتان قرار ده.