دلنوشته‌های سوزناک برای مادر حضرت زهرا در روز وفاتش 1404

یا فاطمه جان، امروز چقدر دلتنگ آغوش مادری. امروز مکه برایت زندان شده است. تسلیت ای دختر خورشید.

بانوی کوچک خانه وحی، سرت را بالا بگیر. اگرچه مادر رفتی، اما آغوش خدا و پیامبر پناه توست. چقدر زود گرد یتیمی بر چادرت نشست.

زهرا جان، امشب بهانه مادر می‌گیری و پیامبر نمی‌داند با بغضِ توی گلویش چه کند. امشب در و دیوار خانه بوی جدایی می‌دهد.

ای کوثرِ نبی، مادرت رفت تا تو مادرِ پدرت باشی. «ام ابیها» شدنت مبارک، اما چه تلخ است این یتیمی زود هنگام.

فاطمه جان، گریه نکن. مادرت در بهشت منتظر توست. این جدایی طولانی نیست، روزی می‌آید که دوباره در کنارش آرام می‌گیری.

خداحافظ ای مادرِ مهربانی‌ها. خداحافظ ای که تمامِ دردها را به جان خریدی تا لبخند بر لب پیامبر خشک نشود.

بانو جان، می‌روی و دخترت را تنها می‌گذاری؟ او هنوز کوچک است، هنوز به شانه‌زدن‌های موهایش توسط تو عادت دارد.

خدیجه جان، آسوده بخواب. تو رسالتت را انجام دادی. تو نوری کاشتی که تا ابد خاموش نمی‌شود. خداحافظ ای سنگ صبور.

چقدر سخت است دیدنِ جایِ خالیِ تو در خانه. آن سجاده‌ای که بوی عطر تو را می‌دهد، حالا پناهگاهِ اشک‌های علی و فاطمه است.

رفتی و با رفتنت، پشتِ پیامبر خم شد. دیگر چه کسی گرد و غبارِ غم را از چهره رسول خدا پاک کند؟

امشب مکه صدای گریه کودکی را می‌شنود که دنبال بوی مادر می‌گردد. امان از دل زینب‌های تاریخ...

چه غریبانه رفتی بانو. نه تشییع باشکوهی، نه چراغ و مزارِ آبادِ دنیایی. اما ملائکه برایت بال گشودند.

کفن نداشتی؟ شنیده‌ام عبای پیامبر کفنت شد. چه سعادتی، اما چه غمی در این بی‌چیزیِ ظاهری نهفته است.

غربت یعنی همسرِ ثروتمندترین زنِ حجاز باشی، اما وقتِ رفتن، نگرانِ پارچه‌ای برای کفن باشی. فدایِ ایثار تو یا خدیجه.

امشب ماه هم از دیدنِ اشک‌های یتیمِ مکه شرم دارد. شعب ابی‌طالب هنوز صدایِ مناجات‌های تو را در سینه دارد.

مادر که می‌رود، انگار سقف خانه می‌ریزد. خدیجه جان، تو سقفِ محکمِ خانه نبوت بودی.

هیچکس جایِ مادر را پر نمی‌کند. حتی اگر پیامبر پدرت باشد. فاطمه امروز طعمِ تلخِ بی مادری را می‌چشد.

مادری کردی برای اسلام، مادری کردی برای یتیمان، حالا خودت می‌روی و دخترت یتیم می‌شود. این رسمِ روزگار است.

ای کاش بودی و عروسیِ دخترت را می‌دیدی. ای کاش بودی و حسن و حسینت را در آغوش می‌گرفتی.

مادر یعنی عشق، یعنی فداکاری. و تو معنایِ کاملِ این کلماتی. روحت شاد ای مادرِ خوبی‌ها.

دلم برای غربتت می‌سوزد یا خدیجه. برای آن لحظه‌ای که نگران آینده دخترت بودی. نگران نباش، خدا حافظ اوست.

می‌خواهم برایت شمع روشن کنم، اما قبرت تاریک است. دلم روشن است به نور شفاعتت.

امشب سر سفره افطار، جای خالی‌ات بدجور تیر می‌کشد. کاش بودی و برایمان دعای مادرانه می‌کردی.

یا خدیجه، واسطه شو پیش خدا. ما هم یتیمانِ آخرالزمانیم که دنبالِ پناهگاه می‌گردیم.

نوشتم برای تو، اما دلم پیشِ زهرایِ سه ساله است. خدا صبرش دهد...