دلنوشته برای غربت امام حسن (ع) در خانه خودش 1405

همه از غریبه می‌خورند، تو از آشنا خوردی آقای من. خانه برای همه محل امن است، برای تو قتلگاه بود.

چقدر غریبی آقاجان، که در خانه خودت هم زره بر تن می‌کردی. همسرت دشمنت بود، چه درد بزرگی.

غریب یعنی حسن (ع)، که محرم اسرارش قاتل جانش شد. کوزه‌ی آب را با زهر کینه آمیختند.

یا کریم اهل بیت، شنیده‌ام حتی در خانه هم کسی را نداشتی تا سر بر شانه‌اش بگذاری. امان از خیانت نزدیکان.

بیرون از خانه، یاران بی‎وفا سجاده از زیر پایت کشیدند؛ درون خانه، همسر بی‌وفا زهر به کامت ریخت.

امام غریبم، غربت تو از حسین (ع) هم بیشتر است؛ حسین (ع) زینب را داشت، تو چه کسی را داشتی؟

در تاریخ نوشتند «جعده»، اما بخوانید «خنجر از پشت». زنی که نان و نمک خورد و نمکدان شکست.

آقای من، شرم بر آن خانه‌ای که میزبانش تو باشی و زهرش سهم تو. غربت از این بالاتر نیست.

تصور می‌کنم لحظه‌ای را که جگرت می‌سوخت و نگاهت به قاتل خانگی‌ات بود... چه گذشت بر دلت؟

غربت یعنی در شهر خودت، در خانه خودت، کنار همسر خودت، تنهاترین باشی.

در کربلا دشمن روبرو بود، در خانه حسن (ع) دشمن در بستر بود. کدام دردناک‌تر است؟

حسین (ع) را بیگانگان کشتند، حسن (ع) را آشنایان. امان از زخم آشنا.

زینب (س) در کربلا شاهد بود، اینجا هم زینب (س) شاهد پاره‌های جگر برادر بود. امان از دل زینب.

اگر در کربلا آب را بستند، در مدینه آب را مسموم کردند.

عاشورا یک نیم روز بود، اما غربت حسن (ع) سال‌ها در خانه خودش ادامه داشت.

آقا جان، نگفتی چه کشیدی از طعنه‌ها و زخم‌زبان‌هایی که در خلوت خانه شنیدی.

سکوت کردی تا اسلام بماند، حتی وقتی در خانه خودت تحقیر شدی.

صبر تو، ادامه صبر علی (ع) بود وقتی که خار در چشم و استخوان در گلو داشت.

زهر هلاهل فقط جسمت را مسموم نکرد، سال‌ها بی‌وفایی روحت را آزرده بود.

تشت پر از خون، رازهای نگفته تو را فریاد می‌زد ای غریب مادر.

سرت را بالا بگیر آقای کریم، ما یتیمان سفره توایم. اگر آن زن بی‌وفا بود، ما وفاداریم.

فدای جگر پاره‌پاره‌ات یا حسن. کاش ما بودیم و نمی‌گذاشتیم جام زهر به دستت برسد.

می‌گویند کریم‌ها زود می‌بخشند؛ آیا قاتل خانگی‌ات را هم بخشیدی؟

دلم برایت می‌سوزد که حتی یک سنگ صبور در چهاردیواری خانه‌ات نداشتی.

سلام بر تو روزی که با زهر خیانت شهید شدی و روزی که با انتقام مهدی (عج) شاد می‌شوی.