داستان کوتاه لیلة المبیت و فداکاری حضرت علی برای کودکان 1405

بچه های گلم، یکی از شب های مهم تاریخ اسلام، شب اول ماه ربیع الاول است. در این شب، پیامبر ما (ص) باید از شهر مکه به مدینه می رفتند چون دشمنان می خواستند ایشان را اذیت کنند. حضرت علی (ع) که خیلی شجاع بودند و پیامبر را خیلی دوست داشتند، قبول کردند که جای پیامبر در رختخواب بخوابند تا دشمنان فکر کنند پیامبر هنوز در خانه است. این کار حضرت علی (ع) جان پیامبر را نجات داد.

شبی که فرشته ها لبخند زدند. بچه ها، می دانید لیله المبیت یعنی چه؟ یعنی شبی که حضرت علی (ع) در بستر پیامبر خوابید. کافران نقشه کشیده بودند که دسته جمعی به خانه پیامبر حمله کنند. اما حضرت علی (ع) با شجاعت تمام گفت: من می خوابم تا شما به سلامت بروید. خدا هم به خاطر این فداکاری بزرگ، به فرشته ها افتخار کرد و آیه ای زیبا در قرآن درباره حضرت علی (ع) نازل کرد.

قصه شجاع ترین مرد. یکی بود یکی نبود، در شهر مکه دشمنان بدجنس تصمیم گرفتند پیامبر خوب ما را شهید کنند. جبرئیل به پیامبر خبر داد که باید از شهر بروند. اما اگر خانه خالی می ماند، دشمنان می فهمیدند و دنبالشان می رفتند. امام علی (ع) که آن موقع جوان بودند، داوطلب شدند و گفتند: ای رسول خدا، اگر من جای شما بخوابم، شما سالم می مانید؟ پیامبر فرمودند بله. امام علی (ع) هم با خوشحالی جانش را سپر بلای پیامبر کرد.

شب خطرناک و هدیه خدا. بچه ها، شب اول ماه ربیع، شبی بود که چهل نفر از دشمنان با شمشیر دور خانه پیامبر جمع شده بودند. آنها منتظر صبح بودند تا حمله کنند. اما وقتی صبح شد و به داخل اتاق ریختند، دیدند به جای پیامبر، حضرت علی (ع) از جا بلند شد! آنها خیلی عصبانی شدند چون پیامبر رفته بود و نقشه شان خراب شده بود. حضرت علی (ع) اصلا نترسید و درس شجاعت به همه ما داد.

بهترین خواب دنیا. عزیزای من، تا حالا شده برای کمک به کسی کاری خطرناک انجام بدید؟ حضرت علی (ع) در شب اول ربیع الاول کاری کرد که خدا خیلی دوست داشت. ایشان پتوی سبز پیامبر را روی خودش کشید و در جای ایشان خوابید. با اینکه می دانست ممکن است دشمنان به او حمله کنند، اما فقط به فکر نجات جان پیامبر بود. به این شب می گویند لیله المبیت، یعنی شبی که علی (ع) جای پیامبر بیتوته کرد (خوابید).

فرشته های نگهبان. در شب لیله المبیت، خدا به دو فرشته بزرگش یعنی جبرئیل و میکائیل گفت: کدام یک از شما حاضر است عمرش را به دیگری بدهد؟ هیچکدام قبول نکردند. خدا فرمود: اما علی (ع) جانش را فدای پیامبر کرد. پس بروید و از او محافظت کنید. فرشته ها آمدند و تا صبح بالای سر حضرت علی (ع) نگهبانی دادند و گفتند: آفرین به تو ای علی که خدا به تو افتخار می کند.

نقشه ای که نقش بر آب شد. ابوجهل و دوستانش فکر می کردند کار پیامبر تمام است. اما خدا همیشه مراقب خوب هاست. خدا به پیامبر گفت از خانه برو و من چشمان دشمنان را می بندم تا تو را نبینند. پیامبر رفت و حضرت علی (ع) جای ایشان ماند. وقتی صبح شد، دشمنان دیدند ای دل غافل! پیامبر رفته است. این ماجرا نشان می دهد که خدا و آدم های خوب همیشه پیروز هستند.

ایثار یعنی چه؟ بچه ها ایثار یعنی اینکه ما دیگران را به خودمان ترجیح بدهیم. مثل حضرت علی (ع) که جان پیامبر را از جان خودش مهم تر دانست. ما هم باید یاد بگیریم که دوستان و خانواده مان را دوست داشته باشیم و به آنها کمک کنیم. شب اول ربیع الاول یادآور این ایثار بزرگ است که باعث شد اسلام باقی بماند.

سفر بزرگ پیامبر. بعد از اینکه حضرت علی (ع) فداکاری کرد و در بستر خوابید، پیامبر توانست به سلامت به غار ثور برود و بعد به مدینه هجرت کند. این سفر آنقدر مهم بود که بعدها مسلمانان آن را شروع تاریخ خودشان قرار دادند. پس یادتان باشد شروع تاریخ هجری قمری، با فداکاری امام علی (ع) گره خورده است.

شیر خدا. حضرت علی (ع) شیر خدا بود و از هیچ کس جز خدا نمی ترسید. در آن شب تاریک، وقتی شمشیرها برق می زدند، علی (ع) با آرامش خوابید چون به خدا ایمان داشت. ما هم باید مثل امام علی (ع) شجاع باشیم و همیشه کارهای درست انجام دهیم، حتی اگر سخت باشد.