اهمیت وفای به عهد و نذر در خانواده فاطمی (نزول سوره انسان) 1405

سه روز روزه گرفتند تا نذرشان ادا شود، اما هر سه شب افطارشان را به مسکین و یتیم و اسیر بخشیدند. این است رسم خانواده فاطمی.

ماجرای نذر خاندان وحی برای شفای حسنین (ع)، درسی بزرگ از تعهد، ایثار و بندگی خالصانه است.

آن‌ها نذر کردند و وفا کردند، نه برای پاداش دنیوی، بلکه برای رضای معبود. انما نطعمکم لوجه الله.

سوره انسان نازل شد تا گواهی باشد بر صدق و وفای به عهد خانواده‌ای که تمام هستی‌شان را در طبق اخلاص گذاشتند.

وفای به عهد در خانه فاطمه (س) یعنی گذشتن از نان شب برای عمل به قولی که با خدا بسته‌اند.

آنان که در وفای به نذر، حتی آب و نان خود را بخشیدند، به ما آموختند که عهد با خدا شوخی‌بردار نیست.

شفای فرزندان بهانه بود، خدا می‌خواست اوج ایثار و وفاداری اهل بیت را به جهانیان نشان دهد.

سه روز گرسنگی و تشنگی، اما عهدی که شکسته نشد. این است مکتب تربیتی علی (ع) و فاطمه (س).

فرشتگان الهی مبهوت ماندند از این همه وفا و ایثار در خانه‌ای محقر اما پرنور.

داستان نزول سوره هل اتی، داستان خانواده‌ای است که قولشان قول است و نذرشان مقدس.

وفای به عهد، ستون فقرات اعتماد در خانواده است. همانطور که علی (ع) و فاطمه (س) به عهدشان با خدا وفا کردند.

در خانواده فاطمی، حرفی که زده می‌شود، سند است. وفای به عهد نشانه ایمان و صداقت است.

کودکان در خانواده‌ای راستگو و وفادار تربیت می‌شوند که والدین به وعده‌هایشان عمل کنند، چه با خدا و چه با خلق.

وفای به نذر، تمرینی برای غلبه بر خودخواهی و هوای نفس است، درسی که سوره انسان به ما می‌دهد.

خداوند وفای به عهد را از صفات مومنان واقعی می‌داند و اهل بیت (ع) کامل‌ترین مصداق این صفت هستند.

بدقولی و عهدشکنی در فرهنگ فاطمی جایی ندارد؛ چرا که عهدشکنی اعتماد را ویران می‌کند.

اگر می‌خواهیم خانواده‌ای علوی داشته باشیم، باید تمرین کنیم که پای حرف و نذرمان بایستیم.

وفای به عهد، آرامش روانی را به خانواده هدیه می‌دهد؛ زیرا همه می‌دانند که تکیه‌گاهشان محکم است.

ارزش انسان به پایبندی او به تعهداتش است، درسی که از روز بیست و پنجم ذی‌الحجه می‌گیریم.

نذر کردن آسان است، اما وفا کردن به آن مرد میدان می‌خواهد؛ میدانی که قهرمانانش اهل بیت (ع) هستند.

ایثار یعنی خود را ندیدن و دیگران را دیدن، درست همان کاری که خانواده حضرت زهرا (س) انجام دادند.

اوج ایثار آنجاست که خودت محتاج باشی اما به دیگری ببخشی؛ ویؤثرون علی انفسهم ولو کان بهم خصاصه.

خانواده فاطمی به ما یاد داد که سفره‌هایمان را با نیازمندان شریک شویم، حتی اگر خودمان گرسنه باشیم.

بخشش در اوج نیاز، هنر مردان خداست. این درس بزرگ روز خانواده است.

سوره دهر نازل شد تا بگوید ایثار اهل بیت (ع) معامله‌ای با خدا بود که خریدارش پروردگار است.

در خانواده موفق، اعضا برای یکدیگر و برای جامعه ایثار می‌کنند و از خودگذشتگی دارند.

انفاق کردن فقط مال زیاد داشتن نیست، دل بزرگ داشتن است؛ مثل دل دریایی علی (ع) و فاطمه (س).

یتیم و مسکین و اسیر، هر سه از کرم خانه ولایت سیر شدند و درس انسانیت گرفتند.

ایثار، محبت را در خانواده و جامعه جاری می‌کند و دل‌ها را به هم نزدیک می‌سازد.

بخشیدن نان افطار، نمادی از بخشیدن جان و مال و آبرو در راه خداست که در کربلا به اوج رسید.

حسنین (ع) در کودکی دیدند که پدر و مادر چگونه بر سر پیمان خود می‌مانند و درس وفا آموختند.

تربیت عملی یعنی همین؛ که فرزند ببیند والدینش برای ادای نذر، سختی را به جان می‌خرند.

فضه خادمه نیز در این مکتب چنان تربیت شد که همپای اهل بیت ایثار کرد و روزه گرفت.

فرزندان ما باید یاد بگیرند که نذر فقط گره‌گشایی از کار خودمان نیست، بلکه تعهدی الهی است.

احترام به فقرا و نیازمندان، درسی بود که کودکان خانه وحی با تمام وجود لمس کردند.

مشارکت دادن فرزندان در نذر و عبادت، یکی از اصول تربیتی خانواده فاطمی است.

وقتی والدین صادق باشند، فرزندان نیز راستگو بار می‌آیند. سوره انسان تجلی‌گاه این تربیت ناب است.

خانواده‌ای که محور آن خدا باشد، فرزندانش حسن (ع) و حسین (ع) می‌شوند که سرور جوانان بهشتند.

آموزش صبر بر گرسنگی و سختی برای رضای خدا، بخشی از تربیت حماسی در این خانواده بود.

نسل فاطمی نسلی است که به عهد خود با امام و خدای خود وفادار می‌ماند.

ساده‌زیستی و قناعت، مقدمه وفای به عهد و ایثار در خانواده امیرالمومنین (ع) بود.

سبک زندگی اسلامی یعنی دغدغه‌مند بودن نسبت به گرسنگان جامعه، حتی در لحظه افطار.

روز خانواده روز بازگشت به این سبک زندگی نورانی است؛ زندگی برای خدا و خدمت به خلق.

در خانه علی (ع)، تجملات جایی نداشت اما تا بخواهی انسانیت و معنویت موج می‌زد.

الگوی ما خانواده‌ای است که قرآن در ستایش رفتارشان سوره نازل کرد، نه الگوهای پوچ غربی.

آرامش خانواده در گرو عمل به دستورات الهی و پرهیز از دنیاطلبی افراطی است.

ما پیرو مکتبی هستیم که رهبرانش نان جوین خود را به فقیر دادند و با آب افطار کردند.

زندگی فاطمی یعنی همسرداری، فرزندپروری و مسئولیت اجتماعی در کنار هم و در اوج کمال.

این روز به ما یادآوری می‌کند که خانواده مقدس‌ترین نهاد اجتماعی است که باید پاسداری شود.

خوشبختی یعنی داشتن خانواده‌ای که در مسیر بندگی خدا همدل و همراه باشند.