مهندسی صنایع (Industrial Engineering) رشتهای است که بر بهبود فرآیندها و سیستمها تمرکز دارد. برخلاف سایر مهندسیها که بر طراحی محصول تمرکز دارند، مهندس صنایع بر «چگونگی انجام کار» تمرکز دارد تا کارایی را بالا ببرد، هزینهها را کم کند و کیفیت را ارتقا دهد. این رشته تلفیقی از مهندسی، ریاضیات، اقتصاد و مدیریت است.
یک اصطلاح (گاهی طنزآمیز) وجود دارد که میگوید مهندسان صنایع «اقیانوسی به عمق کم» هستند. این به آن معناست که آنها از هر رشتهای (مکانیک، برق، کامپیوتر، مدیریت، اقتصاد) اطلاعاتی دارند تا بتوانند ارتباط بین اجزای مختلف یک سیستم را درک و مدیریت کنند. این گستردگی دانش، نقطه قوت آنها برای مدیریت پروژههای کلان است.
مهندسان صنایع در طیف وسیعی از مشاغل کار میکنند: کنترل کیفیت، مدیریت پروژه، زنجیره تأمین (لجستیک)، مهندسی مالی، منابع انسانی، و حتی در بیمارستانها و بانکها برای بهینهسازی خدمات. هر جا که «سیستمی» وجود داشته باشد، نیاز به مهندس صنایع برای بهبود آن هست.
فردریک تیلور را پدر مدیریت علمی و مهندسی صنایع میدانند. او با زمانسنجی کارگران و حذف حرکات اضافی، بهرهوری کارخانهها را چند برابر کرد. امروزه روشهای او تکامل یافته و به مفاهیمی مثل تفکر ناب (Lean) و شش سیگما تبدیل شده است.
در شرایط اقتصادی دشوار، نقش مهندسان صنایع حیاتیتر میشود. آنها با کاهش ضایعات، مدیریت صحیح انبارها و بهینهسازی مصرف انرژی، به بنگاههای اقتصادی کمک میکنند تا با کمترین منابع، بیشترین سودآوری را داشته باشند و سرپا بمانند.
