اصالت عشق ایرانی در قدمت و فلسفه عمیق آن نهفته است. در ادبیات و تاریخ ایران عشق همواره با خرد حیا و ایثار همراه بوده است. داستانهای عاشقانه شاهنامه و منظومههای نظامی گواهی بر این مدعاست که ایرانیان عشق را عامل تعالی روح میدانستند نه صرفاً لذت جسمانی. این نگاه متعالی تفاوت اصلی عشق ایرانی با تعاریف سطحی مدرن است.
جشن سپندارمذگان نماد تعهد و وفاداری است. در این روز مردان با تکریم همسران خود بر پایداری کانون خانواده تاکید میکردند. این برخلاف فرهنگهای مصرفگراست که روابط را کالایی و زودگذر میبینند. اصالت عشق ایرانی در تداوم و مسئولیتپذیری آن است.
شبکههای اجتماعی پر از نمادهای ولنتاین شده است اما موجی از بیداری فرهنگی نیز در حال شکلگیری است. کپشنهایی با موضوع اصالت عشق ایرانی تلاشی برای ایجاد تعادل و یادآوری داشتههای فرهنگی به کاربران است. این محتواها حس غرور ملی را برمیانگیزد.
انار، ترمه، گل سرخ محمدی و خط نستعلیق نمادهایی هستند که میتوانند جایگزین خرس و شکلات شوند. استفاده از این نمادها در کپشنها و تصاویر اینستاگرام به بازتولید فرهنگ بومی کمک میکند و زیباییشناسی ایرانی را ترویج میدهد.
ادبیات فارسی غنیترین منبع عاشقانههای جهان است. ارجاع به ابیات حافظ سعدی و مولانا در کپشنها نشان میدهد که ما برای بیان احساساتمان نیازی به ترجمه متون غربی نداریم. عشق ایرانی با زبان شعر سخن میگوید و این اوج اصالت است.
