روز ۲۲ بهمن ۱۳۵۷، سرانجام مبارزات طولانی مردم ایران به رهبری امام خمینی (ره) علیه رژیم پهلوی به ثمر نشست. در این روز با اعلام بیطرفی ارتش و سقوط نهادهای کلیدی رژیم (مانند رادیو و تلویزیون و کاخها)، نظام شاهنشاهی ۲۵۰۰ ساله فروپاشید و نظام جمهوری اسلامی جایگزین آن شد. این انقلاب نه تنها یک تغییر سیاسی، بلکه یک تحول عمیق فرهنگی و اجتماعی مبتنی بر ارزشهای اسلامی و استقلالطلبانه بود.
این سه واژه عصاره خواستههای ملت ایران بود. «استقلال» به معنای قطع دست بیگانگان و قدرتهای شرق و غرب از دخالت در امور کشور؛ «آزادی» به معنای رهایی از خفقان و استبداد داخلی و حق تعیین سرنوشت؛ و «جمهوری اسلامی» به معنای مدلی از حکومت که هم بر پایه رای مردم (جمهوری) و هم بر پایه قوانین الهی (اسلامی) استوار است.
پس از پیروزی انقلاب، ایران در عرصههای مختلفی پیشرفت کرد. از جمله دستاوردها میتوان به استقلال سیاسی بینظیر، پیشرفتهای خیرهکننده در علم و فناوری (هستهای، نانو، هوافضا، پزشکی)، گسترش عدالت اجتماعی و زیرساختها (برق، گاز، جاده) به روستاها، و افزایش نقش مردم در اداره کشور از طریق انتخابات متعدد اشاره کرد. همچنین احیای معنویت و اعتماد به نفس ملی از مهمترین دستاوردهای فرهنگی انقلاب است.
در فرهنگ انقلاب اسلامی، ۲۲ بهمن به عنوان «یومالله» (روز خدا) نامیده میشود، زیرا قدرت الهی در پیروزی دستهای خالی بر سلاحهای مدرن آشکار شد. هر ساله در این روز، میلیونها ایرانی در سراسر کشور و حتی خارج از کشور به خیابانها میآیند تا با برگزاری راهپیمایی باشکوه، اتحاد خود را نشان دهند و پیام ایستادگی بر اصول انقلاب را به جهانیان مخابره کنند.
انقلاب ۵۷ ایران تنها محدود به مرزهای جغرافیایی نماند. این انقلاب الهامبخش بسیاری از جنبشهای آزادیبخش و بیداری اسلامی در منطقه و جهان شد. پیام ایستادگی در برابر ابرقدرتها و تکیه بر قدرت ایمان، معادلات سیاسی خاورمیانه را تغییر داد و محور مقاومت را در برابر سلطهگری غرب و صهیونیسم شکل داد.
