دلنوشته‌های یک بیمار کلیوی در روز جهانی کلیه 1404

خدایا، صدای تیک‌تاک دستگاه دیالیز، موسیقی متن زندگی من شده است. دلم برای یک جرعه آب خنک بدون ترس لک زده.

پروردگارا، در این روز جهانی کلیه، تنها امیدم به توست. صبری بده به وسعت دردم و امیدی بده به بزرگی کرمت.

خدایا، تو می‌بینی که چگونه رگ‌هایم از سوزن‌ها خسته‌اند. شفای عاجل برای همه بیماران دیالیزی آرزو دارم.

ای پناه بی‌پناهان، زندگی با نارسایی کلیه آزمونی سخت است. کمکم کن تا در این امتحان، ایمانم را نبازم.

خدایا، دلم برای روزهایی تنگ شده که نمی‌دانستم کلیه کجای بدنم است. شکرت برای نعمت‌هایی که داشتم و ندیدم.

در خلوت تخت بیمارستان، تنها تویی که صدای شکستن استخوان‌هایم را زیر بار بیماری می‌شنوی. دریاب مرا.

خدایا، چشم‌انتظار معجزه‌ای هستم؛ تلفنی که زنگ بخورد و بگوید: پیوند آماده است.

خدایا، به اهداکنندگان عضو مقامی در بهشت ده که با رفتنشان، به ما زندگی می‌بخشند.

گاهی خسته‌ام خدا، خسته از بوی الکل و صدای آلارم دستگاه. اما نگاهت که می‌کنم، آرام می‌شوم.

بارالها، این درد را کفاره گناهانم قرار ده و اجری برای صبوری خانواده‌ام بنویس.

چهار ساعت روی تخت، خیره به سقف، و خونی که می‌رود تا پاک شود و برگردد. این قصه تکراری هفته من است.

دیالیز یعنی زندگی شرطی؛ شرطی که دستگاه برایت تعیین می‌کند. روز جهانی کلیه برای من روز جنگیدن برای بقاست.

هم‌تختی‌هایم در بخش دیالیز، خانواده دوم من شده‌اند. ما با درد مشترک به هم پیوند خورده‌ایم.

دست‌هایم پر از جای کبودی و فیستول است، اما قلبم هنوز پر از امید به روزهای روشن.

سرما، افت فشار، گرفتگی عضلات... این‌ها همسفران من در هر جلسه دیالیزند. کاش سفر زودتر تمام شود.

روز جهانی کلیه برای شما یک تاریخ است، برای من یادآور تمام محدودیت‌هایم در خوردن و آشامیدن.

دلم برای سفر رفتن بی دغدغه تنگ شده، بدون اینکه نگران پیدا کردن مرکز دیالیز در مقصد باشم.

پرستاران بخش دیالیز، فرشتگان صبور زندگی من هستند. لبخندشان مرهمی بر درد سوزن‌هاست.

هر بار که دستگاه بوق می‌زند، قلبم می‌ریزد. زندگی وصل شده به سیم‌ها و لوله‌ها.

اما من تسلیم نمی‌شوم. من قوی‌تر از دیالیزم. من زندگی را دوست دارم.

در لیست انتظارم... لیستی که نام‌هایش با جوهر امید و اشک نوشته شده. منتظر روزی هستم که نوبتم شود.

هر زنگ تلفن، تپش قلبم را بالا می‌برد. شاید خبری از کلیه اهدایی باشد.

امید دارم روزی بیاید که دوباره بتوانم یک سیب را با پوست بخورم و نگران پتاسیمش نباشم.

رویای من، جراحی پیوند است. رویای رهایی از دستگاه. خدایا این رویا را محقق کن.

به امید روزی که کارت اهدای عضو در جیب همه ایرانیان باشد و هیچ بیماری در صف انتظار پر نکشد.

من به معجزه ایمان دارم. می‌دانم روزی می‌رسد که دوباره آزادانه نفس می‌کشم.

پیوند کلیه فقط یک عمل نیست، تولد دوباره است. من منتظر تولدم هستم.

به یاد کسانی که در صف انتظار ماندند و رفتند... ما به نیابت از آن‌ها هم امید داریم.

امید، تنها دارویی است که تحریم نمی‌شود و عوارض ندارد. من هر روز دوز بالایی از امید مصرف می‌کنم.

چشم به راهم... چشم به راه قهرمانی که با اهدای عضوش، ناجی دنیای من شود.

مردم عزیز، قدر سلامتی‌تان را بدانید. یک لیوان آب خنک خوردن، برای من آرزوست.

روز جهانی کلیه فقط برای بیماران نیست، برای شماست تا با یک آزمایش ساده، از سلامتتان مطمئن شوید.

خواهش می‌کنم کارت اهدای عضو بگیرید. شاید روزی فرشته نجات کسی مثل من شوید.

باور کنید نمک کمتر خوردن، ارزشش را دارد تا کارتان به تخت دیالیز نکشد.

ما بیماران کلیوی ظاهری آرام داریم، اما درونی طوفانی. با نگاه‌هایتان قضاوت‌مان نکنید.

هزینه‌های درمان سنگین است، اما سنگین‌تر از آن، نگاه ترحم‌آمیز دیگران است. ما ترحم نمی‌خواهیم، درک می‌خواهیم.

مراقب کلیه‌هایتان باشید. آن‌ها خاموش بیمار می‌شوند و پرسروصدا جان می‌گیرند.

بیایید در این روز، به جای شیرینی، سلامتی به هم تعارف کنیم.

لبخند شما به یک بیمار دیالیزی، می‌تواند تمام خستگی دیالیز را از تنش بیرون کند.

شاید من بیمار باشم، اما هنوز هم می‌توانم بخندم، دوست داشته باشم و زندگی کنم. من را فقط با بیماریم نشناسید.

تشنه‌ام، ولی اجازه نوشیدن ندارم. این تلخ‌ترین پارادوکس دنیاست.

خونی که در رگ‌هایم است، مدیون صافی‌های مصنوعی است.

زندگی من به دو بخش تقسیم شد: قبل از دیالیز و بعد از دیالیز.

روز جهانی کلیه، سالگرد از دست دادن آزادی‌ام است.

کاش کلیه‌هایم دوباره بیدار می‌شدند... فقط همین.

خسته‌ام از این که هر کیلو وزنم باید چک شود.

جای سوزن‌ها روی دستم، نقشه جغرافیای درد است.

خدایا، هیچکس را با درد لاعلاج امتحان نکن.

انتظار... واژه‌ای که با گوشت و پوستم عجین شده.

من یک جنگجو هستم، حتی اگر اسلحه‌ام سرم و شلنگ باشد.