آخرین نماز صبح علی (ع) در مسجد کوفه 1404

سحر نوزدهم رمضان، علی (ع) حال عجیبی داشت، زیاد به آسمان نگاه می‌کرد و می‌فرمود: به خدا سوگند دروغ نمی‌گویم و به من دروغ گفته نشده، امشب همان شب موعود است.

مرغابی‌های خانه دامان او را گرفته بودند و شیون می‌کردند، امام فرمود: رهایشان کنید، این‌ها نوحه‌گرانند.

بند شال کمر مولا هنگام خروج باز شد، آن را بست و فرمود: کمرت را برای مرگ محکم ببند.

ام‌کلثوم پرسید: پدر جان چرا امشب اینقدر بیداری؟ فرمود: دخترم، وعده دیدار نزدیک است.

علی (ع) به سمت مسجد رفت در حالی که ذکر خدا بر لب داشت و ملائکه او را بدرقه می‌کردند.

وارد مسجد شد و در تاریکی، خفتگان را برای نماز بیدار کرد، حتی قاتل خود را که به رو خوابیده بود بیدار کرد.

بر بام مسجد رفت و آخرین اذان خود را گفت؛ صدایی که به تمام کوفه و آسمان‌ها رسید.

از مأذنه پایین آمد و در محراب ایستاد، محرابی که سال‌ها شاهد اشک‌های نیمه‌شب او بود.

نماز را اقامه کرد، الله اکبر گفت و وارد حریم امن الهی شد.

رکعت اول تمام شد، امام به سجده رفت؛ سجده‌ای که طولانی‌ترین سجده تاریخ شد.

ابن ملجم مرادی (لعنت الله علیه) که در کمین بود، با شمشیری زهرآلود جلو آمد.

هنگامی که علی (ع) سر از سجده برداشت یا در حال رفتن به سجده دوم بود، شمشیر فرود آمد.

فرق مبارک عدالت شکافته شد و محاسن سفیدش به خون سرش خضاب گردید.

صدای «فزت و رب الکعب» (به خدای کعبه رستگار شدم) ستون‌های مسجد را لرزاند.

خون محراب را پر کرد، اما علی (ع) نگران بود که نماز صبح مسلمین قضا نشود.

امام حسن (ع) شتابان آمد و سر پدر را در دامن گرفت.

مردم هجوم آوردند و قاتل را دستگیر کردند، اما علی (ع) نگاهش به آسمان بود.

محراب کوفه برای همیشه یتیم شد و دیگر نوای «یا رب» علی را نشنید.

فرشتگان آسمان در آن لحظه ناله سر دادند و زمین لرزید.

خورشید آن روز با شرمندگی طلوع کرد، چرا که خورشید حقیقت غروب کرده بود.