معلمان ورزش معمولاً روحیهای شادتر و صمیمیتر نسبت به سایر معلمان دارند. فضای کلاس آنها غیررسمی است و در حیاط مدرسه برگزار میشود. این صمیمیت باعث میشود دانشآموزان راحتتر با آنها شوخی کنند. شوخی با گرمکن یا روش تدریس، بخشی از فرهنگ طنز مدارس ایران است.
تصویر ثابت معلم ورزش در ذهن همه ما، فردی با گرمکن ورزشی (معمولاً سرمهای یا طوسی) و سوت بر گردن است. این استایل ثابت و راحت، سوژه بسیاری از شوخیهای محبتآمیز دانشآموزان است و نمادی از آمادگی همیشگی آنها برای حرکت محسوب میشود.
یکی از نوستالژیهای تلخ و شیرین دوران مدرسه، گرفتن زنگ ورزش توسط معلم ریاضی یا فیزیک برای کلاس فوقالعاده است! شوخی با مقاومت معلم ورزش در برابر این اتفاق، نشاندهنده علاقه دانشآموزان به زنگ ورزش و فرار از درسهای سخت است.
نمره ورزش معمولاً به عنوان «معدل بالا بر» شناخته میشود. دانشآموزان با زبان طنز از مربی میخواهند که با نمره ۲۰، معدلشان را نجات دهد. البته مربیان جدی هم هستند که نمره را بر اساس تستهای سخت بدنی میدهند که آن هم سوژه شوخی است.
این جمله معروفترین دیالوگ کلاسهای ورزش است. بسیاری از دانشآموزان انتظار دارند معلم ورزش فقط توپ را وسط بیندازد و کاری به کارشان نداشته باشد. شوخی با این موضوع، نقد بامزهای به کلاسهای بدون برنامه است.
