هفته آخر صفر و اوج عزاداری (رحلت پیامبر و شهادت امام حسن و امام رضا) 1405

هفته آخر صفر، هفته غربت آل الله است. هفته‌ای که در آن خورشید مدینه غروب می‌کند و ماه توس می‌گیرد.

عزاداری‌ها به اوج رسیده است. از کربلا برگشته‌ایم و حالا راهی مدینه و مشهد می‌شویم.

این روزها بوی دود و آتش در و دیوار مدینه به مشام می‌رسد. پیامبر (ص) می‌رود و دخترش تنها می‌شود.

کریم اهل بیت، امام حسن (ع) را با زهر کینه شهید می‌کنند و جنازه‌اش را تیرباران... امان از دل زینب.

پایان ماه صفر، پایانِ یک چله عزاداری نیست، شروعِ یک عمر دلتنگی برای غربت امام رضا (ع) است.

هیئت‌ها شلوغ‌تر شده‌اند. دسته‌های عزاداری در خیابان‌ها به راه افتاده‌اند تا حقِ نمکِ سفرهِ محرم و صفر را ادا کنند.

پیراهن مشکی‌ام را نگیرید، هنوز رضا (ع) جان نداده، هنوز حسن (ع) در بقیع غریب است.

هفته آخر صفر، هفتهِ اشک‌هایِ پیامبر (ص) برای آیندهِ امتش است.

آجرک الله یا بقیة الله. در این روزهای پایانی صفر، صدقه برای سلامتی قلب داغدارت فراموشمان نمی‌شود.

خداحافظی با ماه صفر سخت است، اما امید به ربیع و شادی اهل بیت، دلمان را آرام می‌کند.

فرارسیدن ایام رحلت جانسوز پیامبر اکرم (ص) و شهادت امام حسن مجتبی (ع) و امام رضا (ع) تسلیت باد.

باز هم مدینه و غم بی‌مادری... باز هم طشت پر از خون و جگر پاره... تسلیت ایام.

هفته آخر صفر، هفته ماتم و اندوه در زمین و آسمان است. التماس دعا.

سیاه‌پوشان، آماده باشید که روضه‌های سنگین در راه است.

از تابوت تیرخورده تا حجره در بسته... امان از غربت اهل بیت.

دو ماه منتظر این دقایقم آری / که روضه خوانِ غریبِ مدینه و طوسم.

کریمِ شهر مدینه، غریبِ شهرِ طوس / فدایِ هر دویِتان، این دلِ پر از افسوس.

صفر تمام شد و گریه های ما باقیست / فدایِ چشمِ تری که زِ غصه ها شاکیست.