متن ادبی فاخر تبریک روز پدر برای روزنامه و نشریات 1405

پدر، نامی است که در جغرافیای قلب‌ها، بلندترین قله‌های ایثار را به نام خود ثبت کرده است. روز پدر، روز بازخوانی این کتاب قطور مهربانی است.

در تقویم تاریخ، سیزدهم رجب تنها یک روز نیست؛ بلکه سرفصلی است برای یادآوری شکوه مردانگی که در سیمای امیرالمومنین (ع) متبلور شده است.

پدر، ستون فقرات جامعه و شیرازه کتاب خانواده است. تجلیل از او، تجلیل از هویت و ریشه‌های یک ملت است.

جامعه‌ای که قدردان پدران خویش باشد، هرگز در طوفان‌های فرهنگی و اجتماعی، ریشه نخواهد باخت.

قلم در وصف پدر، این اسطوره زنده، همواره لنگ می‌زند. او ترجمان بی‌بدیل واژه‌هایی چون کوه، دریا و آسمان است.

روز پدر، فرصتی است تا غبار روزمرگی را از چهره قهرمانان خاموش زندگی بزداییم و بر دستان پینه‌بسته‌شان بوسه زنیم.

پدران، معماران خاموش آینده‌اند که با ملات عشق و عرق جبین، بنای رفیع خانواده را بالا می‌برند.

نگاه جامعه‌شناختی به نهاد خانواده در ایران، بدون در نظر گرفتن نقش محوری و مقتدرانه پدر، ناقص و ابتر است.

پدر در فرهنگ ایرانی - اسلامی، نماد ولایت در مقیاس کوچک است؛ سایه‌اش مستدام و امرش مطاع.

امروز روز مردانی است که در هیاهوی زندگی، صدای خرد شدن غرورشان را کسی نشنید، اما لبخندشان امیدبخش خانه بود.

پدر، آن سرو ایستاده در مسیر تندبادهاست که خم می‌شود تا جوانه‌هایش نشکنند.

در قاموس آفرینش، پدر یعنی سایه‌سار امنیتی که خورشید سوزان حوادث را بی‌اثر می‌کند.

دستان پدر، نقشه‌ای از رنج‌های مقدس است که راه سعادت را به فرزندان نشان می‌دهد.

پدر، تندیس زنده ایثار است که در میدان زندگی، بی هیچ ادعایی می‌جنگد و می‌بخشد.

نام پدر، کلیدواژه‌ای است که تمام درهای بسته ناامیدی را به روی فرزند می‌گشاید.

پدر، اقیانوسی آرام است که در اعماقش، طوفان‌های سهمگین نگرانی برای آینده فرزندان موج می‌زند.

او که نان حلال را با جوهر جان بر سفره می‌آورد، شایسته ستایشی در تراز قدیسان است.

پدر یعنی پناهگاه؛ یعنی جایی که ترس‌ها رنگ می‌بازند و امید جوانه می‌زند.

پیشانی پدر، لوح محفوظی است که خطوط آن، حکایت‌گر سال‌ها تلاش برای عزت خانواده است.

پدر، منظومه‌ای ناتمام از عشق و صلابت است که هیچ شاعری توان سرودن کامل آن را ندارد.

تقارن میلاد مولود کعبه با روز پدر، پیامی عمیق دارد: پدر بودن یعنی علی‌وار زیستن در تندباد حوادث.

تاریخ گواهی می‌دهد که علی (ع)، پدر یتیمان کوفه، الگوی ابدی برای تمام پدران آزاده جهان است.

سیزدهم رجب، روز طلوع خورشید عدالت از افق کعبه و روز افتخار پدران سرزمین ماست.

فتوت و جوانمردی که شاخصه اصلی پدران ایرانی است، ریشه در خاک پاک نجف و مکتب علوی دارد.

پدر در نگاه دینی ما، ربی است که اطاعتش واجب و نگاهش عبادت است.

مولا علی (ع) به ما آموخت که پدر بودن تنها تامین نان نیست، بلکه پرورش جان است.

روز پدر، روز تجدید عهد با آرمان‌های علوی در سنگر مقدس خانواده است.

میراث علی (ع) برای پدران ما، صبر در برابر ناملایمات و ایستادگی بر مدار حق است.

نام علی (ع) زینت‌بخش شناسنامه هر پدر ایرانی و قوت قلب او در روزهای سخت است.

این روز عزیز، یادآور حماسه مردانی است که با تأسی به حیدر کرار، حماسه‌ساز زندگی شدند.

پدران امروز، قهرمانان جنگ اقتصادی‌اند که با سپر صبر، از حریم خانواده دفاع می‌کنند.

نقش پدر در کاهش آسیب‌های اجتماعی و ایجاد امنیت روانی در خانواده، غیرقابل انکار است.

احترام به پدر، نه یک سنت قدیمی، بلکه یک ضرورت اجتماعی برای بقای اخلاق در جامعه است.

روز پدر بهانه‌ای است برای بازاندیشی در حقوق متقابل والدین و فرزندان در عصر مدرن.

پدر ایرانی، نماد تلاش خستگی‌ناپذیر و امید به آینده‌ای روشن برای نسل فرداست.

حمایت از منزلت پدر در رسانه‌ها، سرمایه‌گذاری برای استحکام بنیان خانواده است.

پدران، پل ارتباطی بین سنت‌های دیروز و نسل‌های امروز هستند.

جامعه سالم، محصول خانواده‌ای است که در آن اقتدار و مهربانی پدر، توأمان حضور دارد.

در روز پدر، نباید از پدران شهدا غافل شد که فرزندان خود را فدای امنیت ما کردند.

پدر، محور وحدت و همدلی در خانواده و جامعه کوچک خویش است.

پدر؛ کوه صبر، دریای مهر.

سیزدهم رجب؛ جشن ولایت و پاسداشت پدری.

پدر؛ قهرمان بی‌مدال زندگی.

میلاد علی (ع)؛ روز شکوه مردانگی.

پدر؛ تکیه‌گاهی که هرگز نمی‌لرزد.

به نام پدر؛ آغازگر دفتر عشق.

روز پدر؛ روز بوسه بر دستان خدا روی زمین.

پدر؛ اعتبار خانه و آبروی خانواده.

سایه پدر؛ امن‌ترین پناهگاه جهان.

روز مرد؛ روز تجلی غیرت و همت.