متن ادبی درباره اقرأ باسم ربک الذی خلق 1404

بخوان! نه با زبان، که با تمام وجودت. اقرأ، دعوتی بود برای شکستن قفل‌های سکوت. بخوان به نام کسی که عشق را آفرید، کسی که تو را از خاک به افلاک رساند.

اقرأ باسم ربک... این فرمان، آغاز بیداری بود. کلمه‌ای که همچون صاعقه بر خرمن جهل فرود آمد و راهی روشن به سوی دانایی گشود. بخوان که جهان تشنه شنیدن صدای توست.

بخوان به نام پروردگارت. این یعنی هر خواندنی مقدس نیست، خواندنی ارزشمند است که رنگ خدا داشته باشد. یعنی دانش منهای خدا، جهلی بیش نیست.

در خلوت حرا، کلمه اقرأ کلیدِ درهای بسته‌ی آسمان شد. بخوان ای محمد، که صحیفه هستی منتظر امضای توست. بخوان که قلم تقدیر در دستان توست.

اقرأ... و ناگهان کلمات جان گرفتند. الفبای عشق مرتب شد و اولین شعر خلقت سروده شد. شعری که قافیه‌اش نور بود و ردیفش رستگاری.

بخوان! این فریاد خدا بود در گوش تاریخ. فریادی که هنوز در دالان‌های زمان می‌پیچد. آیا کسی هست که گوش دل بسپارد و دوباره بخواند؟

اقرأ باسم ربک الذی خلق. خالق، تو را فرا می‌خواند به ضیافت کلمات. سفره‌ای از نور پهن شده و مائده‌ای از وحی. بخوان و سیراب شو.

وقتی جبرئیل گفت بخوان، تمام ذرات عالم هم‌صدا شدند. سنگ‌ریزه‌های حرا تسبیح گفتند و بادها هوهو زدند. اقرأ، سمفونی آغازین اسلام بود.

بخوان به نام رب. رب یعنی مربی، یعنی صاحب اختیار. این یعنی خواندن تو، مقدمه تربیت عالم است. تو می‌خوانی تا جهان تربیت شود.

اقرأ... و محمد (ص) خواند. نه از روی کاغذ، که از لوح محفوظ قلبش. خواند و با هر کلمه، ستاره‌ای در آسمان تاریک بشریت روشن شد.

حرا، تنها شاهد آن لحظه باشکوه. سنگی صبور که رازدار بزرگترین واقعه تاریخ شد. چه لرزه‌ای بر اندامت افتاد ای کوه، وقتی سنگینی وحی فرود آمد؟

در دل تاریک شب، غار حرا روشن‌ترین نقطه جهان بود. نقطه‌ای که زمین را به آسمان بخیه زد. تنهایی محمد (ص) در حرا، پرجمعیت‌ترین تنهایی تاریخ بود.

سکوت حرا، مقدمه فریاد اسلام بود. آنجا که خدا و بنده‌اش خلوت کردند و هیچ محرمی جز جبرئیل نبود. خوشا به حال سنگ‌های حرا.

چهل شبانه روز یا چهل سال؟ چقدر حرا انتظار کشید تا میزبان قدم‌های فرشته وحی باشد؟ امشب انتظار به سر آمد و نور تابید.

حرا، گهواره اسلام است. جایی که نوزاد دین متولد شد و اولین گریه‌اش صدای اقرأ بود. این کوه تا ابد بوی عطر محمدی می‌دهد.

از شکاف کوه نور، خورشیدی طلوع کرد که مغرب نداشت. حرا معبد عاشقی بود، جایی که زمینیان راه آسمان را پیدا کردند.

در آن فضای محدود غار، روحی به وسعت تمام هستی دمیده شد. حرا کوچک بود، اما ظرفیت پذیرش کلام خدا را داشت.

دیوارهای حرا شهادت می‌دهند که محمد (ص) چگونه از خود بیخود شد و در اقیانوس لاهوت غرق گشت. آنجا میعادگاه عاشق و معشوق بود.

حرا دیگر یک غار نیست، یک آغوش باز است به سوی خدا. هر که می‌خواهد بوی پیامبر را استشمام کند، باید دلش را به حرا ببرد.

وقتی از حرا پایین آمد، دیگر آن محمد سابق نبود. او اکنون رسول الله بود، با باری از نور بر دوش و پیامی از آتش بر لب.

الذی علم بالقلم... خدا به قلم سوگند یاد کرد و با قلم آموخت. مبعث، جشن تقدیس قلم است. جشنی برای احترام به اندیشه و نگارش.

در دست‌های بیسواد پیامبر، قلمی قرار گرفت که تمام دانشمندان جهان را شاگرد مکتب خود کرد. معجزه او شمشیر نبود، کتاب بود.

قلم، امانت خداست در دست انسان. اقرأ، دعوت به برداشتن این امانت است. بخوان و بنویس تا جاودانه شوی.

خداوند انسان را با قلم تعلیم داد. یعنی راه رسیدن به خدا از کوچه پس کوچه‌های دانش می‌گذرد. مبعث، چراغ راه این مسیر است.

آنچه به انسان آموخت که نمی‌دانست. علم الانسان ما لم یعلم. مبعث، روز جهش علمی بشر است. روزی که جهل شرمنده شد.

اسلام با خواندن شروع شد و با قلم تداوم یافت. دینی که معجزه‌اش کتاب باشد، پیروانش باید اهل مطالعه باشند.

قلمِ وحی، بر لوح جان انسان نوشت: تو آزادی، تو کریمی، تو جانشین خدایی. این نوشته هرگز پاک نخواهد شد.

جوهر قلم دانشمندان، هم‌سنگ خون شهیدان است. این پیام مبعث است. تکریم قلم، تکریم رسالت محمدی است.

بخوان تا بدانی. بدان تا عمل کنی. عمل کن تا رستگار شوی. این زنجیره‌ی طلایی با اقرأ آغاز می‌شود.

ای پیامبر، تو امی بودی اما معلم بشریت شدی. قلم در دستان تو سر تعظیم فرود آورد و جهل در برابر نورت ذوب شد.

بخوان به نام عشق، که عشق همان خداست. مبعث، روزی است که خدا عاشقانه با انسان سخن گفت. نامه‌های عاشقانه خدا رسید.

مستی ما از جام اقرأ است. جرعه‌ای از این جام، جان را تا ابد سرمست می‌کند. ساقی این بزم محمد است و باده‌اش قرآن.

در سماع واژه‌های وحی، روح پیامبر به رقص آمد. رقصی در میانه میدان بلا، برای نجات جان‌های مبتلا.

ای دل، تو نیز اقرأ بخوان. بخوان کتاب وجودت را که آیت خداست. اگر خودت را بخوانی، خدا را خواهی شناخت.

صدای بال جبرئیل می‌آید. گوش کن! آسمان نزدیک شده است. دستت را دراز کن و ستاره‌ای بچین. امشب شب وصل است.

چه شبی بود آن شب! خدا بود و محمد بود و عشق. ملائکه صف کشیده بودند تا تماشاگر زیباترین معاشقه هستی باشند.

از اقرأ تا والناس، همه‌اش حدیث دلدادگی است. قرآن، دیوان شعر خداست برای معشوقش انسان.

پیامبر آیینه شد تا نور خدا را منعکس کند. ما همه در جستجوی آن نوریم. اقرأ، آدرسی است که به آیینه می‌رسد.

بخوان و بالا برو. اقرأ و ارق. نردبان کلمات برای عروج آماده است. هر آیه، پله‌ای است به سوی ملکوت.

مبعث، عید دیدن خداست با چشم دل. عید شنیدن صدای خداست با گوش جان. مبارک باد این دیدار و این شنیدار.

اقرأ، کوتاهترین فرمان برای بزرگترین تغییر.

بخوان، که جهان کتابی است گشوده در برابر تو.

نقطه آغاز اسلام: یک غار، یک مرد، یک صدا: بخوان!

مبعث یعنی خدا سکوتش را شکست تا انسان نشکند.

با اقرأ، عصر پایان‌ناپذیر دانایی شروع شد.

حرا، قلب تپنده زمین در شب بیست و هفتم رجب.

بخوان به نام رب، که تربیت از همین جا آغاز می‌شود.

قلم، معجزه ای که در دستان پیامبر امی شکفت.

اولین درس مدرسه اسلام: خواندن.

اقرأ باسم ربک، رمز عبور به دنیای نور.